كسى منتظر ظهور امام زمان ارواحنا فداه مىباشد كه علاوه بر اعتقاد ، اميد و انتظار درك آن زمان را داشته باشد و بر اساس انتظار و اميد ، عمل نمايد .
تمام رواياتى كه مسألهء انتظار در آنها ستوده شده است ، بر لزوم اميدوارى و امكان وقوع و درك ظهور امام عصر ارواحنا فداه دلالت مىكنند ؛ زيرا اگر انتظار و اميد نباشد و انسان مأيوس از درك زمان ظهور باشد ، چگونه به روايات انتظار كه درس اميد و آرزو را به انسانها مىآموزند ، عمل كرده است ؟ !
بنابراين ، علاوه بر اعتقاد به مسألهء ظهور و آمادگى براى درك آن روزگار - به دليل رواياتى كه درس انتظار را به ما مىآموزند - هر انسانى وظيفه دارد در انديشهء ظهور بوده و اميدوار به درك آن ، و معتقد به امكان فرا رسيدن آن در زمان خود باشد ، و براى آن كه با عافيت زمان ظهور را درك كند دعا نمايد و بداند كه خداوند آنچه بخواهد انجام مىدهد .
معرفت يا راه انتظار
يكى از امورى كه درس انتظار را به ما مىآموزد و لازم است به آن توجّه داشته باشيم ، مسألهء معرفت و شناخت خداوند و جانشينان او و عظمت مقام آنان مىباشد .
كسى كه واقعاً در راه معرفت پروردگار و شناختِ صحيح ائمّهء اطهار عليهم السلام گام بردارد و با لطف و عنايت آن بزرگواران ، قلبش با انوار تابناك معارف الهيّهء خاندان وحى روشن شود ، به اين وسيله و از اين طريق ، با وظيفههاى ديگر خود آشنا مىگردد و متوجّه مىشود كه غفلت از امام عصر ارواحنا فداه زشت و ناپسند است .
اين نورانيّت بر اثر درخشيدن نور امام عليه السلام است ؛ زيرا امام عليه السلام در هر زمانى قلب دوستان واقعى خود را نورانى و روشن مىسازد .
اكنون به اين روايت جالب توجّه كنيد :
عن أبي خالد الكابلي قال : سألت أباجعفر عليه السلام عن قول اللَّه
عزّوجلّ
فَآمِنُوا بِاللَّهِ وَ رَسُولِهِ وَ النُّورِ الَّذِي أَنْزَلْنا
« 1 » .
هامش
( 1 ) . سورهء تغابن ، آيهء 8 .