به اميد آن روز كه نداى دلربايش در فضا طنين افكن شود و دلهاى دردناك و آزرده را شفا بخشد و بزرگ مردان الهى كه خدا در توصيفشان فرموده است :
أَيْنَ ما تَكُونُوا يَأْتِ بِكُمُ اللَّهُ جَمِيعاً
« 1 » به سوى آن بزرگوار بشتابند و . . .
انتظارِ ظهور يا اعتقاد به ظهور ؟ !
انتظار ، تنها به معناى آمادگى براى پذيرش ظهور نيست ؛ بلكه علاوه بر آن ، در انديشهء آن بودن و آرزو داشتن آن را نيز مىطلبد .
ممكن است بسيارى از افراد آمادگى و امكانات براى پذيرايى از ميهمان را داشته باشند ولى از كسى دعوت نكرده و در انتظار آمدن ميهمان نباشند . اين گونه افراد را تنها به خاطر آمادگى داشتن براى پذيرايى ، نمىتوان منتظر ميهمان دانست ؛ زيرا نه منتظر آمدن ميهمان هستند و نه از نيامدن آن ، ناراحت مىشوند .
با اين بيان روشن مىشود كه در خودسازى و تهذيب نفس ، بدون توجّه به مسألهء انتظار و فرا رسيدن روزگارى كه سراسر جهان از وجود ظلم و ستم پاكسازى مىشود ، كمبود وجود دارد ؛ زيرا كسى كه اين گونه است يكى از وظايف بزرگ خود را كه انتظار داشتن براى پاكسازى جهانى و حركت به سوى آن مقصد است ، به دست فراموشى سپرده است . به عبارت ديگر ؛ اصلاح نفس و پاكسازى در صورتى به تكامل و اوج خود مىرسد كه انسان در آرزو و انديشهء پاكسازى سراسر جهان باشد و تنها به تهذيب نفس خويشتن نينديشد .
پس كسى كه براى اصلاح حال خويش تلاش مىكند بايد در انتظار ظهور مصلح جهان باشد و تنها به اعتقاد داشتن به اين موضوع بسنده نكند .
بنابراين ، نكتهاى كه بايد مورد توجّه قرار گيرد اين است كه : ميان انتظارِ ظهور و اعتقاد به آن تفاوت بسيارى وجود دارد . زيرا همهء شيعيان بلكه بسيارى از ملّتهاى ديگر جهان به ظهور مصلحى كه سرانجام سراسر جهان را پر از عدل و داد كند اعتقاد دارند ؛ ولى همهء آنانى كه اعتقاد به اين حقيقت دارند در انتظار تحقّق آن نيستند !
هامش
( 1 ) . سورهء بقره ، آيهء 148 ؛ « هر كجا باشيد خداوند همهء شما را مىآورد » .