بنابراين با توجّه به باب اللَّه ، خداوند گناهان او را آمرزيده و موانع پيشرفت روحى او را بر طرف مىكند .
گرچه همهء چهارده معصوم عليهم السلام به دليل دارا بودن « مقام نورانيّت »
محيط بر هر عصر و زمانى هستند و انسانها در هر عصر و زمان بايد توجّه به همهء آن بزرگواران بنمايند ولى بر اساس مقامات تنزّليّهء
زمانيّه ، هر انسانى بايد به امام عصر و زمان خودش بيشتر از بقيّهء ائمّه عليهم السلام توجّه داشته باشد .
اينك به روايت عبداللَّه بن قدامهء ترمدى از حضرت ابا الحسن عليه السلام توجّه نماييد كه فرمودند :
من شكّ في أربعة فقد كفر بجميع ما أنزل اللَّه عزّوجلّ ؛ أحدها معرفة الإمام في كلّ زمان وأوان بشخصه ونعته . « 1 »
كسى كه دربارهء چهار چيز شكّ كند به تمامى آنچه كه خداوند نازل فرموده كافر شده است ؛ يكى از آنها شناختن امام در هر عصر و زمان است كه شخص امام و صفاتى را كه داراست بشناسد .
پس در هر زمان معرفت و شناخت نسبت به امام آن زمان واجب است و چگونه ممكن است كسى معرفت به امام زمانِ خويش داشته باشد و از عظمت آن بزرگوار آگاه باشد ، ولى به او توجّه نداشته باشد ؟ !
بنابراين ، توجّه نداشتن به امام عصر ارواحنا فداه و نشناختن اوصاف و خصوصيّات مقام رفيع آن بزرگوار ، اگر چه انسان به امامان ديگر توجّه داشته باشد صحيح نيست .
پس وظيفهء ما در اين عصر و زمان اينست كه به حضرت بقيّة اللَّه ارواحنا فداه كه در دوران امامت آن بزرگوار هستيم توجّه خاصّ داشته باشيم .
يكى از اولياء خدا به يكى از علماى معروف گذشته به نام مرحوم ملّا قاسم رشتى دعايى تعليم نمودند و فرمودند : آن را به ديگران ياد بده تا اگر مؤمنى در بلايى گرفتار شد آن را بخواند كه تأثير آن مجرّب است ، و دعا چنين است :
هامش
( 1 ) . بحار الأنوار : 72 / 135 .