در اين حالات روحانى ، در انديشهات اين گونه باشد كه نامه را به دست آن حضرت تسليم كردهاى ؛ زيرا ، نامه به دست مباركش مىرسد و به خواست خدا ، حاجت و خواسته برآورده مىشود
. « 1 »
محدّث نورى رحمه الله فرموده است : از اين روايت شريف استفاده مىشود كه اين چهار بزرگوار ، كه در زمان غيبت صغرى و اوليّهء امام زمان ارواحنا فداه به عنوان واسطه بين امام و شيعيانش بودند و خواستهها و نامهها را عرضه مىداشتند و پاسخها و نامههاى آن امام عزيز را نيز به صاحبانش مىرساندند ؛ در زمان غيبت طولانى و كبراى امام زمان ارواحنا فداه نيز در ركاب گرامى و ارزشمند آن حضرت هستند و اين مقام ( واسطه بودن ) را هنوز در اختيار دارند .
و نيز از اين روايت شريف برمىآيد كه سفرهء احسان ، بخشش ، بزرگوارى ، كرم ، لطف و نعمت امام زمان
ارواحنا فداه در سراسر كرهء زمين براى هر پريشان ناتوان ، و نيز براى هر گمگشتهء سرگردان و هر حيرتزدهء نا آگاه و گناهكار حيران گسترده و در دسترس است .
اين درگاه الهى براى همه باز و گشوده است و اين هدايت و دستگيرى فراگير براى همه وجود دارد . البتّه ، به شرط صداقت ، اضطرار ، نياز ، تصميم و اراده ، صفاى درون ، اخلاص و بىغل و غش بودن فراهم است .
وقتى كه شخص نا آگاه و نادان از او درخواست و التماس كند كه به علم و دانش او دست يابد ، و خود را گمگشته و سرگردان ببيند ، مسلّم است كه آن بزرگوار او را به سرمنزل و راه اصلى مىرساند ، و اگر بيمار باشد ، لباس سلامتى را بر تنش مىپوشاند .
چنان كه از داستانهايى كه پيشتر نقل كرديم برمىآيد .
نتيجهاى كه در اين جا مقصود است آن است كه امام بزرگوار ، حضرت صاحب الأمر
ارواحنا فداه در بين بندگان حضور دارد و به شيعيان و نيز ساير افرادى كه تحت حكومت او هستند نظاره مىكند ، و قدرت و توان بر طرف كردن بلاها را دارد ، و از رازها و امور پنهانى آگاه است
، و پنهان شدن او از چشم مردم و غيبت او ، به معناى
هامش
( 1 ) . بحار الأنوار : 94 / 30 .