فَمِنْهُمْ مَنْ آمَنَ بِهِ وَ مِنْهُمْ مَنْ صَدَّ عَنْهُ وَ كَفى بِجَهَنَّمَ سَعِيراً
( 55 )
( پس ) بعضى از آنها مىباشند كه ايمان آوردهاند به آن ، و از آنها كسى مىباشد كه باز ايستاد از وى ؛ و كافيست دوزخ آتش افروخته براى عذاب كفّار .
تفسير : خدا ( ج ) هميشه خانوادهء ابراهيم ( ع ) را بزرگى داده ، و اكنون نيز اين بزرگى در خانوادهء وى است ؛ هركه بدون دليل ، و خاص از روى حسد ، او را نپذيرد ؛ آتش سوزان دوزخ به سوختاندن وى « 1 » كافى است .
إِنَّ الَّذِينَ كَفَرُوا بِآياتِنا سَوْفَ نُصْلِيهِمْ ناراً
هر آئينه كسانىكه كافر شدند به آيتهاى ما ، زود درآريم ايشان را در آتش ؛
تفسير : در آيت گذشته ذكر مؤمن و كافر بود ؛ اينك مطلق سزاى مؤمن و كافر به صورت قاعدهء كلّيّه بيان مىشود ، تا كاملا به ايمان ترغيب و از كفر ترهيب شود .
كُلَّما نَضِجَتْ جُلُودُهُمْ بَدَّلْناهُمْ جُلُوداً غَيْرَها لِيَذُوقُوا الْعَذابَ
هرگاه بسوزد ( پخته شود ) پوستهايشان ، تبديل كنيم به ايشان پوستهاى غيرپوستهاى اوّل ، تا بچشند عذاب را ؛
تفسير : براى اينكه در عذاب كفّار تخفيف و انقطاعى نيايد ؛ چون يك پوست آنها بسوزد ،
هامش
( 1 ) . براى سوزاندن وى