تفسير : اينجا ذكر محرمات مصاهره مىباشد كه نكاح آنان بنابر علاقهء مناكحت حرام شده است ؛ و اين دو نوع است : اوّل ، كسانى كه نكاحشان هيچگاه و براى هميشه جايز نيست ؛ و آن عبارت است از مادر زوجه ، و دختر آن زوجه كه با وى صحبت شده باشد ؛ امّا اگر كسى زنى را پيش از صحبت طلاق داده باشد ، با دختر وى نكاح جايز است ؛ با زنان پسرانتان و با زنان نواسههاى پسريتان هرقدر پائين بروند ، هيچگاه نكاح كرده نمىتوانيد « 1 » . قسم دوّم آن است كه نكاح آن براى هميشه ممنوع نمىباشد ؛ بلكه تا هنگامى كه زنى در نكاح شما باشد ، مناكحت شما با زنانى كه با وى قرابت دارند ممنوع مىباشد ، و چون آن زن بميرد و يا طلاق داده شود ، نكاح با آنها جايز مىگردد و آن خواهر زن است ، كه تا هنگام موجوديّت زن با وى نكاح ممنوع است ؛ و در اين حكم ، عمّه و خاله و دختر برادر و دختر خواهر زن نيز داخل مىباشد .
فايده : اينكه خداوند ( ج ) فرمود كه زنان پسران صلبى شما باشند ، مطلب اين است كه « 2 » پسران و نواسههاى شما نسبى باشند ، و « متبنّى » ( يعنى پسرخوانده ) نباشند ؛ از رضاعى احتراز نيست « 3 » و از
« إِلَّا ما قَدْ سَلَفَ »
مطلب آن است كه در زمانهء جاهليّت كه دو خواهر را يكجا به زنى مىگرفتند بخشيده شده است ؛ و از
« فِي حُجُورِكُمْ »
مطلب اين است كه دختران ربيبه را كه در آغوش خويش پرورش دادهايد ، مانند اولاد با آنها رفتار كرده ، عينا آنها را فرزندان خود مىدانيد ، نكاح ايشان نيز حرام است ؛ براى حرمت نكاح در آغوش گرفتن ضرور نيست .
هامش
( 1 ) . نمىتوانيد نكاح بكنيد .
( 2 ) . مقصود اينست كه
( 3 ) . رضاعى استثنا نمىشود ؛