اغْفِرْ لَنا ذُنُوبَنا وَ إِسْرافَنا فِي أَمْرِنا وَ ثَبِّتْ أَقْدامَنا وَ انْصُرْنا عَلَى الْقَوْمِ الْكافِرِينَ
( 147 )
بيامرز به ما گناهان ما را ؛ و از حد گذشتن ما را در كار ما ؛ و استوار دار پاهاى ما را ؛ و نصرت ده ما را بر قوم كافران .
تفسير : هنگامى كه مصايب و سختيها هجوم مىآورد ، سخنى كه از آن اضطراب و توحّش « 1 » پديد آيد ، بر زبان نياوردند ؛ و از مقابله باز نايستادند ؛ و به دشمن مطيع نشدند . قول آنها جز اين نبود كه مىگفتند : الها ، گناهان و تجاوزات ما را ببخشاى ؛ دلهاى ما را ثابت و استوار گردان ، تا قدم ما از جادّهء حق نلغزد ! در مقابل كفّار ، ما را نصرت و فيروزى كرامت كن . اين گروه خداپرست ، نزول مصايب و نوايب را اكثر « 2 » نتيجهء گناهان و تقصير بندگان مىدانستند ؛ و مىگفتند : كيست در ميان ما كه گناهى نكرده باشد ؟ ! بههرحال ، عوض اينكه از مصيبت مبهوت و سراسيمه شده ، به مخلوق توسّل جويند ؛ به آفريدگار و مالك خويش پناه مىآوردند .
فَآتاهُمُ اللَّهُ ثَوابَ الدُّنْيا وَ حُسْنَ ثَوابِ الْآخِرَةِ وَ اللَّهُ يُحِبُّ الْمُحْسِنِينَ
( 148 )
( پس ) داد ايشان را خدا ثواب دنيا ، و نيكو ثواب در آخرت ؛ و خدا دوست مىدارد نيكوكاران را .
تفسير : خدا ( ج ) در اين جهاد ، ايشان را فاتح و منصور گردانيد ؛ يا وجاهت و قبول بخشيد ؛ ثواب آخرت كه بهتر از تمام چيزهاست ، البتّه حدّ و پايانى ندارد ؛ اين است مرحمت الهى ( ج ) دربارهء كسانى كه با خداوند متعال بدرستى و استوار معامله دارند ، و اعمال شايسته مىنمايند ؛ و
هامش
( 1 ) . وحشت كردن
( 2 ) . بيشتر ، عمدتا