تفسير : فروخوردن خشم منتهاى كمال است ؛ مزيد بر آن ، خطاهاى مردم را ببخشند ؛ و تنها به عفو خطا اكتفا نورزند ؛ بل به احسان و نيكى پيش آيند ؛ غالبا ، دربارهء مردمى كه از دعاى بد آنها نهى شده بود ، اينجا به فرو خوردن خشم و عفو از آنها ترغيب شده است ؛ و نيز بعض اصحاب كه در جنگ احد عدول از حكم يا فرار نموده بودند ؛ به عفو تقصير و احسان دربارهء ايشان ملتفت ساخته شده است « 1 » .
وَ الَّذِينَ إِذا فَعَلُوا فاحِشَةً أَوْ ظَلَمُوا أَنْفُسَهُمْ
و آن مردم كه چون كنند كار زشت ؛ يا ستم كنند بر خودشان ؛
تفسير : كسى كه عمدا مرتكب عمل بىحيائى ( گناه ) گردد ، كه اثر آن به ديگران تجاوز نمايد ؛ و يا گناه ديگرى كند ، كه ضرر آن فقط به خود او محدود بماند .
ذَكَرُوا اللَّهَ فَاسْتَغْفَرُوا لِذُنُوبِهِمْ وَ مَنْ يَغْفِرُ الذُّنُوبَ إِلَّا اللَّهُ وَ لَمْ يُصِرُّوا عَلى ما فَعَلُوا وَ هُمْ يَعْلَمُونَ ( 135 ) أُولئِكَ جَزاؤُهُمْ مَغْفِرَةٌ مِنْ رَبِّهِمْ وَ جَنَّاتٌ تَجْرِي مِنْ تَحْتِهَا الْأَنْهارُ
ياد كنند خدا را ؛ ( پس ) طلب آمرزش كنند براى گناهان خويش ؛ و كيست كه بيامرزد گناهان را مگر خدا ؟ ! و اصرار نكنند بر آنچه كردند ؛ و ايشان مىدانند . خاص اين مردم ، پاداششان آمرزش است از پروردگارشان ؛ و بوستانهاست ، جاريست از زير آن جوىها ؛
هامش
( 1 ) . جلب توجّه شده است .