نيز همانقدر زيادهتر مىباشد ؛ و اين چنانست كه فراز سنگى دانهاى برويد ، و هرچه باران بيشتر ببارد زيان بيشتر رسد .
أَ يَوَدُّ أَحَدُكُمْ أَنْ تَكُونَ لَهُ جَنَّةٌ مِنْ نَخِيلٍ وَ أَعْنابٍ تَجْرِي مِنْ تَحْتِهَا الْأَنْهارُ لَهُ فِيها مِنْ كُلِّ الثَّمَراتِ وَ أَصابَهُ الْكِبَرُ وَ لَهُ ذُرِّيَّةٌ ضُعَفاءُ فَأَصابَها إِعْصارٌ فِيهِ نارٌ فَاحْتَرَقَتْ كَذلِكَ يُبَيِّنُ اللَّهُ لَكُمُ الْآياتِ لَعَلَّكُمْ تَتَفَكَّرُونَ
( 266 )
آيا دوست مىدارد يكى از شما ، كه باشد او را باغى از درختان خرما و انگور ؛ مىرود از زير درختان آن جويها ؛ مر او است در آن باغ از همه ميوهها ؛ و رسيده باشد او را پيرى ؛ و باشد او را فرزندان ناتوان ( صغار ) ؛ پس رسيد او را گردبادى كه در آن آتش است ؛ پس بسوخت آن باغ را ! همچنان ظاهر مىگرداند اللّه براى شما آيتها را ، تا شما فكر كنيد .
تفسير : اين مثال كسانى است كه به ريا خيرات و صدقه مىدهند ، و يا در خيرات منّت مىگذارند ، و به مردم ايذا مىرسانند ؛ يعنى ، اين چنين باشد كه يكى هنگام جوانى و نيرو ، باغى بنياد نهاد ، تا در پيرى و زمينگيرى ميوهء آن را بخورد ، و وقت ضرورت به كار آيد ، چون پيرى رسيد ، و به ميوه نياز افتاد ، در عين احتياج ، باغ سوخت ؛ يعنى ، خيرات چون باغ مثمر است كه ثمر آن در آخرت به كار آيد ؛ هر كه را نيّت بد باشد ، چنان است كه باغ وى آتش گرفته ؛ پس ، از