أَنْبَتَتْ سَبْعَ سَنابِلَ فِي كُلِّ سُنْبُلَةٍ مِائَةُ حَبَّةٍ وَ اللَّهُ يُضاعِفُ لِمَنْ يَشاءُ وَ اللَّهُ واسِعٌ عَلِيمٌ
( 261 )
كه بروياند هفت خوشهها را ؛ در هر خوشه صد دانه ؛ و اللّه مضاعف مىكند براى كسى كه خواهد ؛ و خدا بسيار بخشنده ، داناست .
تفسير : صرف مال اندك نيز در راه خدا ( ج ) ثواب بسيار دارد ؛ چنانچه « 1 » از يك دانه هفتصد دانه پديد مىآيد ، و اگر خدا ( ج ) بخواهد بر مقدار آن مىافزايد ، از هفتصد تا هفت هزار ، و از آن بيشتر نيز پيدا مىشود ؛ خدا ( ج ) بسيار بخشاينده است ؛ نيّت نفقهكننده و مقدار نفقه و كيفيّت مال او را نيك مىداند ، و با هر كه موافق احوالش معامله مىنمايد .
الَّذِينَ يُنْفِقُونَ أَمْوالَهُمْ فِي سَبِيلِ اللَّهِ ثُمَّ لا يُتْبِعُونَ ما أَنْفَقُوا مَنًّا وَ لا أَذىً لَهُمْ أَجْرُهُمْ عِنْدَ رَبِّهِمْ وَ لا خَوْفٌ عَلَيْهِمْ وَ لا هُمْ يَحْزَنُونَ
( 262 )
كسانى كه خرج مىكنند مالهايشان را در راه خدا ؛ پس از پى نمىآرند آن چيزى را كه نفقه كردند منّتى و نه آزارى ؛ مر ايشانراست ثواب ايشان نزد پروردگارشان ؛ و نيست ترسى بر ايشان ، و نه ايشان غمگين مىشوند .
تفسير : آنان كه در راه خدا ( ج ) به مردم نفقه مىكنند و منّت نمىگذارند و به طعن و استخدام و تحقير و غيره آنان را نمىآزارند ؛ به ثواب كامل و فراوان برخوردار مىگردند « 2 » ؛ از
هامش
( 1 ) . چنان كه
( 2 ) . از ثواب . . . برخوردار مىشوند ؛