تفسير : شوهر اختيار دارد كه تا ختم عدّت ، موافقت و اتّحاد زوجهء خويش را حاصل داشته ، وى را نگه مىدارد يا به خوبى و احسان ترك كند ؛ امّا ، قطعا جايز نيست كه او را به قيد خويش نگهدارد ، و به قصد آزار رجعت نمايد ؛ چنانچه « 1 » نزد بعضى معمول بود .
فايده : در آيت سابقه :
« الطَّلاقُ مَرَّتانِ »
توضيح شده بود كه شوهر تا دو طلاق اختيار دارد كه زن را به خشنودى نگه دارد ، يا به كلّى ترك كند ؛ اكنون در اين آيه حكم شد كه اين اختيار فقط تا عدّت است . بعد از عدّت ، اختيار شوهر سلب مىشود ؛ لهذا نبايد شبهه نمود كه اين حكم تكرار است .
وَ مَنْ يَفْعَلْ ذلِكَ فَقَدْ ظَلَمَ نَفْسَهُ وَ لا تَتَّخِذُوا آياتِ اللَّهِ هُزُواً وَ اذْكُرُوا نِعْمَتَ اللَّهِ عَلَيْكُمْ وَ ما أَنْزَلَ عَلَيْكُمْ مِنَ الْكِتابِ وَ الْحِكْمَةِ يَعِظُكُمْ بِهِ وَ اتَّقُوا اللَّهَ وَ اعْلَمُوا أَنَّ اللَّهَ بِكُلِّ شَيْءٍ عَلِيمٌ
( 231 )
و كسى كه كند اين را ، پس هر آئينه ستم كرد بر خودش ؛ و مگيريد احكام اللّه را مسخره ؛ و ياد كنيد نعمت اللّه را كه بر شماست ؛ و آنچه فرو فرستاد بر شما ، از كتاب و علم ؛ كه پند ميدهد شما را به آن ، و بترسيد از اللّه ؛ و بدانيد كه هر آئينه اللّه ؛ به هر چيز داناست .
هامش
( 1 ) . چنان كه