تِلْكَ أَمانِيُّهُمْ قُلْ هاتُوا بُرْهانَكُمْ إِنْ كُنْتُمْ صادِقِينَ ( 111 ) بَلى مَنْ أَسْلَمَ وَجْهَهُ لِلَّهِ وَ هُوَ مُحْسِنٌ فَلَهُ أَجْرُهُ عِنْدَ رَبِّهِ وَ لا خَوْفٌ عَلَيْهِمْ وَ لا هُمْ يَحْزَنُونَ
( 112 )
اين آرزوهاى ( باطله ) شان است ، بگو : بياريد حجت خويش را ؛ اگر هستيد راستگويان
چنين نيست ( بلى ) ؛ كسى كه منقاد كرد روى خود را براى اللّه ، و وى نيكوكار باشد ؛ پس او راست ثواب او نزد پروردگارش ، و نيست خوفى بر ايشان ، و نه ايشان اندوهگين شوند .
تفسير : كسانى كه احكام الهى را ( بذريعهء هر پيغمبرى « 1 » كه رسيده باشد ) اطاعت كردند ، و بر عصبيّت و آئين ملّى ، چون يهود اصرار نورزيدند ؛ نصيب اوشان « 2 » پاداش نيك است ؛ نه ايشان را بيمى است و نه حزنى .
وَ قالَتِ الْيَهُودُ لَيْسَتِ النَّصارى عَلى شَيْءٍ وَ قالَتِ النَّصارى
و گفت : يهود نيست نصارى بر هيچ راهى ( چيزى ) ؛ و گفت نصارى :
هامش
( 1 ) . بوسيله هر پيغمبرى . . .
( 2 ) . ايشان