و چنين شد .
وَ ضُرِبَتْ عَلَيْهِمُ الذِّلَّةُ وَ الْمَسْكَنَةُ وَ باؤُ بِغَضَبٍ مِنَ اللَّهِ
و لازم شده براىشان خوارى و نادارى ، و بازگشتند به قهرى از اللّه ؛
تفسير : « ذلّت » اين است كه يهود هميشه رعيّت و محكوم مسلمانان و نصارى مىباشند ؛ چه ، اگر مال و ثروت دارند ، نعمت حاكميّت و سلطنت اسباب سرافرازى و بختيارى است ؛ يهود چون از اين نعمت بزرگ محرومند ، ثروت فراوان آنها سودى نبخشد . « مسكنت » آن است كه يهود محتاج و فقير مىباشند ، و از آنها كسانى كه ثروت داشته باشند از ترس حكّام و غيره خود را نيازمند و محتاج نشان مىدهند ، و چون حريص و بخيلند ، از بينوايان خوارترند . اين قضيّه چقدر راست است كه « توانگرى به دل است نه به مال » . بنابراين ، با وصف ثروت و توانگرى بينوا ماندند ، و از عظمت و عزّتى كه خداوند به آنها ارزانى داشته بود برآمده ، به خشم و غضبش گرفتار گرديدند .
ذلِكَ بِأَنَّهُمْ كانُوا يَكْفُرُونَ بِآياتِ اللَّهِ وَ يَقْتُلُونَ النَّبِيِّينَ بِغَيْرِ الْحَقِّ ذلِكَ
اين ذلّت و مسكنت به سبب آن است كه ايشان باور نمىداشتند آيات خدا را ، و مىكشتند پيغمبران را بناحق ؛ اين