وَ قُولُوا حِطَّةٌ نَغْفِرْ لَكُمْ خَطاياكُمْ وَ سَنَزِيدُ الْمُحْسِنِينَ
( 58 )
و گوئيد : ببخش ؛ تا بيامرزيم به شما گناهان شما را ؛ و زود است كه بسيار دهيم نيكوكاران را .
تفسير : استغفارگويان برويد ؛ اين شكر زبانى بود . كسى كه اين دو حكم را انجام داد ، از گناهانش مىگذريم ؛ و بهترين ثوابها را به نيكوترين بندگان مىافزائيم .
فَبَدَّلَ الَّذِينَ ظَلَمُوا قَوْلًا غَيْرَ الَّذِي قِيلَ لَهُمْ فَأَنْزَلْنا عَلَى الَّذِينَ ظَلَمُوا رِجْزاً مِنَ السَّماءِ بِما كانُوا يَفْسُقُونَ
( 59 )
پس بدل كردند كسانى كه ستم كردند سخن را به غير آنچه گفته شد براىشان ، پس فرو فرستاديم بر آنانى كه ستم كردند عذابى از آسمان ، به سبب فسقى كه مىكردند .
تفسير : « تبديل كردند » يعنى به جاى « حطّة » به رسم تمسخر « حنطة » ( گندم ) گفتند ، و به جاى سجده بر سرينهاى خويش لغزيدند . چون در شهر درآمدند ، به طاعون گرفتار شدند ، و در ظرف نيم روزى هفتاد هزار يهود بمرد .
وَ إِذِ اسْتَسْقى مُوسى لِقَوْمِهِ فَقُلْنَا اضْرِبْ بِعَصاكَ الْحَجَرَ فَانْفَجَرَتْ مِنْهُ اثْنَتا عَشْرَةَ عَيْناً
و چون آب خواست موسى براى قوم خود ، پس گفتيم : بزن به عصاى خود سنگ را ؛ پس روان شد از آن دوازده چشمه ؛