يعنى موسى رسول راستين بود به فرعون وعدهء عذاب داد و به وقوع پيوست پس موسى در دعوت به معاد نيز حق بوده است و نيز تسليتى است به رسول خدا كه در مقابل مشركان صبر كند و مطمئن آينده باشد و آن تهديدى است بر هر منكرى كه در مقابل حق قيام كند .
إِذْ ناداهُ
ظرف و بيان « حديث » است « هل اتى » براى تذكر و توجه دادن است يعني : اين سخن بشنو ، « طوى » نام وادى مقدس است لفظ « هل لك » تقديرش « هل لك ميل او رغبة » است ، منظور از « تزكى » پاك شدن از كفر و شرك مىباشد
وَ أَهْدِيَكَ إِلى رَبِّكَ . . .
بيان تزكى است « فتخشى » نتيجه هدايت است كه روح خشيت در انسان بوجود مىآورد .
20 - 24
فَأَراهُ الْآيَةَ الْكُبْرى فَكَذَّبَ وَ عَصى . ثُمَّ أَدْبَرَ يَسْعى فَحَشَرَ فَنادى فَقالَ أَنَا رَبُّكُمُ الْأَعْلى
منظور از آيهء كبرى ، عصاى موسى است كه در پيش فرعون به زمين انداخت و در دم اژدها شد
فَأَلْقى عَصاهُ فَإِذا هِيَ ثُعْبانٌ مُبِينٌ
اعراف / 107 ، منظور از
أَدْبَرَ يَسْعى
همان است كه از موسى مهلت گرفت كه در روز عيد ساحران را براى موسى جمع كند يعنى : به موسى پشت كرد و از او كنار شد و براى جمع كردن ساحران تلاش مىكرد و چون مردم را گرد آورد در ميانشان فرياد كرد كه
أَنَا رَبُّكُمُ الْأَعْلى
ظاهرا « يسعى » تلاش براى جمع كردن ساحران است ولى فحشر » راجع به جمع كردن همه مردم است .
ناگفته نماند : فرعون خودش بتپرست بود ، آن گاه كه درباريان فرعون به او پيشنهاد كردند كه با موسى و قومش سخت بگيرد چنين گفتند :
وَ قالَ الْمَلَأُ مِنْ قَوْمِ فِرْعَوْنَ أَ تَذَرُ مُوسى وَ قَوْمَهُ لِيُفْسِدُوا فِي الْأَرْضِ وَ يَذَرَكَ وَ آلِهَتَكَ
اعراف / 127 . پس فرعون معتقد به وجود خدايان بود كه درباريان مىگفتند : آيا موسى و قوم او را رها مىكنى تا فساد كنند و تو و خدايانت را ترك نمايند ؟