سورة لهب مكّية و هى خمس آيات نزلت بعد سورة الفاتحة بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمنِ الرَّحِيمِ
[ سوره المسد ( 111 ) : آيات 1 تا 5 ]
بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمنِ الرَّحِيمِ
تَبَّتْ يَدا أَبِي لَهَبٍ وَ تَبَّ ( 1 ) ما أَغْنى عَنْهُ مالُهُ وَ ما كَسَبَ ( 2 ) سَيَصْلى ناراً ذاتَ لَهَبٍ ( 3 ) وَ امْرَأَتُهُ حَمَّالَةَ الْحَطَبِ ( 4 )
فِي جِيدِها حَبْلٌ مِنْ مَسَدٍ ( 5 )
به نام خداى رحمان رحيم
1 - هلاك شد دو دست ابو لهب و هلاك شد ابو لهب
2 - ثروت و كسبش از هلاكت او كفايت نكرد
3 - حتما به آتش شعلهور داخل مىشود
4 - زنش ( نيز داخل آتش مىشود ) در حال هيزمكشى
5 - و در حالى كه ريسمانى از ليف خرما به گردن دارد .
كلمهها
تبت : تب و تباب : خسران و زيان مستمر . مجمع البيان زيان مؤدى بر فساد گفته است « تبت » به خسران مستمر افتاد . جوهرى هلاكت نيز گفته است .
ابى لهب : او پسر عبد المطلب بود ، گويند : اسم او عبد العزى و كنيهاش ابو لهب بود و گويند : اسم او همان كنيهاش بود در مجمع البيان