سورهء تبت
در مكه نازل شده و پنج آيه است
نظرى به سورهء مباركه
1 - « تبت » ششمين سوره است كه بعد از سورهء فاتحه در مكه نازل گرديد « 1 » در ترتيب فعلى قرآن مجيد سورهء صد و يازده است ، بعضى آن را سورهء ابى لهب و بعضى سوره مسد ناميدهاند ولى در روايات سورهء « تبت » ناميده شده است .
در مجمع البيان از حضرت صادق صلوات اللَّه عليه نقل شده :
« قال : اذا قرأتم « تبت » فادعوا على ابى لهب فانّه كان من الكذابين بالنبى صلّى اللَّه عليه و آله و بما جاء به من عند اللَّه » .
2 - عدد آيات آن بالاتفاق پنج است و كسى خلاف آن را نگفته است .
3 - علّت نامگذارى ظاهرا وقوع لفظ « تبت » در اول آنست و يا آنكه اين سوره حكايت از تباب و خسران دارد .
4 - سورهء مباركه بىشك مكى است .
5 - ابو لهب عموى رسول خدا صلّى اللَّه عليه و آله بود ولى به آن حضرت ايمان نياورد و در كفر از دنيا رفت ، او عداوت شديدى به آن حضرت داشت و پيوسته او را تكذيب مىكرد مردى بنام طارق محاربى مىگويد در بازار « ذى المجاز » بودم ، ديدم جوانى به مردم مىگفت : «
ايها الناس قولوا لا إله الا اللَّه تفلحوا
» .
هامش
( 1 ) اين سخن بنا بر نقلهايى است كه در مقدمه گذشت ولى بعيد است كه سورهء ششم باشد ، ظهور سوره آنست كه بعد از سال سوم بعثت و اظهار دعوت ، نازل شده است .