إِذا صَلَّى
يك آيه گفتهاند و نيز قارئان حجازى
كَلَّا لَئِنْ لَمْ يَنْتَهِ
را يك آيه دانستهاند ولى كوفىها تا
لَنَسْفَعاً بِالنَّاصِيَةِ
را يك آيه شمردهاند .
به نقل تفسير خازن : اين سوره داراى نود و دو كلمه و دويست و هشتاد حرف است .
3 - نامگذارى آن به سورهء « علق » ظاهرا به علّت وقوع اين كلمه در اول آنست ، در روايات اهل بيت عليهم السّلام سورهء « اقرء باسم ربك » ناميده شده است .
4 - در زمينهء نزول سورهء مباركه در تفاسير اهل سنت نقل شده : كه بعد از آمدن وحى ، رسول خدا صلّى اللَّه عليه و آله خديجه را از آن ، با خبر كرد ، هر دو پيش « ورقه » پسر عموى خديجه آمدند ، ورقه بعد از گفتگو با آن حضرت گفت : ناراحت مباش اين نبوت است .
ناگفته نماند : اين مطلب از اهل بيت عليهم السّلام نقل نشده است و بايد آن را تكذيب كرد كه متضمن شك آن حضرت در نبوت خويش است .
در الميزان بعد از اشكال در نقل بالا ، فرموده است : حق آنست كه وحى نبوت و رسالت ملازم با يقين رسول به رسالتش و نبى به نبوتش از جانب خداست چنان كه از اهل بيت عليهم السّلام نقل شده است .
5 - به هر حال رسول خدا صلّى اللَّه عليه و آله در سال چهلم از سن مباركش در كوه « حراء » بودند كه در بيست و هفتم ماه رجب اولين بار جبرئيل نازل گرديد و اين سوره را براى آن حضرت آورد و رسالت او را به وى اعلام كرد « 1 » .
هامش
( 1 ) عجيب است كه آقاى طالقانى در تفسير پرتوى از قرآن مىنويسد : « بنا بر مشهور در شب يا روز هفدهم رمضان نداى « اقرء » به آن حضرت آمد . با آنكه شيعه اجماع دارد كه بعثت آن حضرت در بيست و هفت رجب بوده است ، آنچه ايشان گفته است قول اهل سنت مىباشد .