كه با آن انفاق ، پاك شود و نمو كند .
ناگفته نماند : آيه شريفه به قرينه
الَّذِي يُؤْتِي مالَهُ
عام است و همهء پرهيزكاران را شامل مىباشد زيرا كه
يُؤْتِي مالَهُ
وصف عام است .
در الميزان فرموده : بعضى از ضايع شدن نفوس تقوى و پرهيز مىكنند ، بعضى از فساد اموال ، بعضى از فقر و بيچارگى و بعضى از عذاب خدا پرهيز مىكند و در راه خدا مال بذل مىنمايد ، امّا پرهيزكارتر از همه ، اين قسمت اخير است پس مفضل عليه « الأتقى » كسى است كه با اعطاء مال تقوى نمىكند گرچه از ديگر خطرها پرهيز مىنمايد .
19 - 21 -
وَ ما لِأَحَدٍ عِنْدَهُ مِنْ نِعْمَةٍ تُجْزى إِلَّا ابْتِغاءَ وَجْهِ رَبِّهِ الْأَعْلى وَ لَسَوْفَ يَرْضى
.
آيه اول بيان
يُؤْتِي مالَهُ يَتَزَكَّى
است يعنى : كسى را نزد اين شخص نعمتى نيست كه براى مقابله با آن چيزى عطا كند ، لكن فقط براى طلب رضاى خدا عطا مىكند ، على هذا « تجزى » تقديرش « تجزى به » است و ضمير آن به « عطاء » راجع است ، « الا » استثناء منقطع و به معنى « لكن » مىباشد ، « الاعلى » وصف « ربه » است ، رب و الا مقام .
وَ لَسَوْفَ يَرْضى
يعنى : چنين شخصى به زودى از طرف خدا پاداش داده مىشود به طورى كه راضى و خوشنود شود .
روز جمعه بيست و پنجم جمادى الاولى هزار و چهار صد و سه مطابق 12 اسفند ماه 1361 تفسير سورهء مباركه به پايان رسيد و الحمد للَّه و هو خير ختام