وَإِذْ قَالَ إِبْرَاهِيمُ رَبِّ اجْعَلْ هذَا الْبَلَدَ آمِناً وَاجْنُبْنِي وَبَنِيَّ أَن نَّعْبُدَ الأَصْنَامَ « 1 » .
« و ابراهيم گفت : اى پروردگار من ! اين سرزمين را ايمن گردان و مرا و فرزندانم را از پرستش بتان دور بدار . »
پ - خداوند مىفرمايد :
وَإِذْ قَالَ إِبْرَاهِيمُ رَبِّ اجْعَلْ هَذَا بَلَداً آمِناً وَارْزُقْ أَهْلَهُ مِنَ الثَّمَراتِ مَنْ آمَنَ مِنْهُم بِاللَّهِ وَالْيَومِ الآخِرِ . . . « 2 » .
« و ابراهيم گفت : اى پروردگار من ! اين شهر را جاى امنى گردان و از مردمش آنان را كه به خدا و روز قيامت ايمان دارند از هر ثمره روزى ساز . . . »
ت - بدين ترتيب ابراهيم عليه السلام از خدايش امنيّت و روزى خواست ، ولى مىدانست كه استمرار خط توحيد بدون تأييد الهى به واسطهء اقامهء نماز ، شدنى نيست و لذا همين را از خداى خويش خواست و عرض كرد :
رَبِّ اجْعَلْنِي مُقِيمَ الصَّلَاةِ وَمِن ذُرِّيَّتِي رَبَّنَا وَتَقَبَّلْ دُعَاءِ « 3 » .
« اى پروردگار من ! مرا و فرزندان مرا به پاى دارندگان نماز گردان . اى پروردگار ما ! دعاى مرا بپذير . »
ث - امّا دعاى او براى خود در دو سخن جلوهگرمى شود : طلب حكم ( نبوّت و علم ) از خدا در زندگى دنيوى و اين كه در آخرت به صالحان بپيوندد . خداوند مىفرمايد :
رَبِّ هَبْ لِي حُكْماً وَأَلْحِقْنِي بِالصَّالِحِينَ « 4 » .
« اى پروردگار من ! مرا علم و دانش ببخش و مرا به شايستگان بپيوند . »
ج - همچنين از خداوند همچون تمام روانهاى پاك و فانى در راه خدا ، نسلى شايسته ، طلبيد . خداوند متعال از زبان ابراهيم عليه السلام مىفرمايد :
هامش
( 1 ) - سورهء ابراهيم ، آيهء 35 .
( 2 ) - سورهء بقره ، آيهء 126 .
( 3 ) - سورهء ابراهيم ، آيهء 40 .
( 4 ) - سورهء شعراء ، آيهء 83 .