رَبِّ هَبْ لِي مِنَ الصَّالِحِينَ « 1 » .
« اى پروردگار من ! مرا فرزندانى صالح عطا كن . »
چ - پس از درهم شكستن بتها در بابل و بعد از آن كه ابراهيم خاندان خود را به هدف برپاكردن نماز در درّهاى غير قابلِ كشت در كنار بيتاللَّه الحرام ، جاى داد و پس از آن كه بناى كعبه را از سرگرفت و امر خدا را با ذبح پسرش گردن نهاد پس از همه اينها از خداوند خواست كه اعمال او را بپذيرد ، زيرا او در مقام عبوديت خداوندى احساس كوتاهى مىكرد و اين چنين است كه خداوند مىفرمايد :
وَإِذْ يَرْفَعُ إِبْرَاهِيمُ الْقَوَاعِدَ مِنَ الْبَيْتِ وَإِسْمَاعِيلُ رَبَّنَا تَقَبَّلْ مِنَّا إِنَّكَ أَنْتَ السَّمِيعُ الْعَلِيمُ « 2 » .
« و چون ابراهيم و اسماعيل ، پايههاى خانه را بالا بردند گفتند : اى پروردگار ما ! از ما بپذير كه تو شنوا و دانا هستى . »
ح - حنفيتى كه به ابراهيم عليه السلام منسوب است و اوج خلوص توحيد به شمار مىآيد ، به مفهوم تسليم محض در برابر خداوند مىباشد . از همين رو ابراهيم از خدايش مىخواهد كه به او توفيق اسلام ( تسليم ) عنايت كند و اين كه اين شيوه در نسل او استمرار يابد . خداوند سبحان از زبان او مىفرمايد :
رَبَّنَا وَاجْعَلْنَا مُسْلِمَيْنِ لَكَ وَمِن ذُرِّيَّتِنَا أُمَّةً مُسْلِمَةً لَكَ وَأَرِنَا مَنَاسِكَنَا وَتُبْ عَلَيْنَا إِنَّكَ أَنْتَ التَّوَّابُ الرَّحِيمُ « 3 » .
« اى پروردگار ما ! ما را فرمانبردار خويش ساز و نيز فرزندان ما را فرمانبردار خويش گردان و مناسكمان را به ما بياموز و توبهء ما بپذير كه تو توبه پذيرنده و مهربان هستى . »
خ - او دعاى خود را براى سامان گرفتن نسل خويش با دعاى ارزشمند ديگرى كمال مىبخشد و آن اين كه در ميان نسلش رسولى برگمارد . به حقيقت ، دل او چقدر فراخ بوده است و چقدر شيفتهء خداوند بوده است و به ارزشهاى توحيد و بشريّت ،
هامش
( 1 ) - سورهء صافّات ، آيهء 100 .
( 2 ) - سورهء بقره ، آيهء 127 .
( 3 ) - سورهء بقره ، آيهء 128 .