به جاى آورند و از طريق ناچيز شمردن آن يا سستى در عمل به واجبات ، به آنها كفر نورزند .
از اين آيه درمىيابيم كه ارزش شكر نعمت رسالت بزرگترين ارزشى است كه احكام عبادات مانند نماز ، روزه ، جهاد و حجّ از آن سرچشمه مىگيرند ، و عبادات به سهم خود همان هستهء مركزىِ امّت و سنگ زيرين موجوديّت ايشان تلقّى مىشوند و رنگ عمومى شخصيت آن به شمار مىآيند و نيروى اجرايىِ ديگر احكام و شرايع بسته بدانها است ، بدين ترتيب است كه سياق آيات ياد شده ، پس از سخن گفتن دربارهء رسالت و رسول ، فرمان به عبادات مىدهند و به نقش عبادات در استوارى واستقامت شخصيّت مؤمن و پرورش دادن وى براساس شكيبايى و پايدارى در برابر دشواريهاى روزگار اشاره مىكنند .
ب - در آيهء زير ارزش تقوى و ارزش شكر همبسته انگاشته شدهاند . پس براى اينكه ما خداى خود را سپاس گزاريم ، بايد به تقوى تمسّك جوييم ، تا شايد بخشى از وظيفهء شكر را به جاى آوريم . خداوند مىفرمايد :
. . . فَاتَّقُوا اللَّهَ لَعَلَّكُمْ تَشْكُرُونَ « 1 » .
« . . . پس ، از خدا بپرهيزيد ، تا شكر نعمت او را به جا آورده باشيد . »
اميرالمؤمنين عليه السلام مىفرمايد : « شكر هر نعمتى ، پاكدامنى از محارم الهى است . « 2 » »
پ - همچنين تكبير ، تسبيح و ذكر نعمت هدايت ، اداى وظيفهء شكر خداوند سبحان است . خداوند مىفرمايد :
. . . وَلِتُكَبِّرُوا اللَّهَ عَلَى مَا هَدَاكُمْ وَلَعَلَّكُمْ تَشْكُرُونَ « 3 » .
« . . . و خدا را بر اين كه شما را هدايت كرده ، بزرگ بشمريد ؛ باشد كه شكرگزارى كنيد . »
ت - ارزش شكر با ارزش تمسّك جستن به هدايت الهى و بر دوش كشيدن
هامش
( 1 ) - سورهء آل عمران ، آيهء 123 .
( 2 ) - بحارالانوار ، ج 68 ، ص 56 ، روايت 86 .
( 3 ) - سورهء بقره ، آيهء 185 .