وَمَنْ أَرَادَ الْآخِرَةَ وَسَعَى لَهَا سَعْيَهَا وَهُوَ مُؤْمِنٌ فَأُولئِكَ كَانَ سَعْيُهُم مَّشْكُوراً « 1 » .
« و هركه خواهان آخرت باشد و در طلب آن سعى كند و مؤمن باشد پاداش سعيش داده خواهد شد . »
ح - در آخرت ، خداوند در عمل و سخن ، تلاش مؤمنان را سپاس مىگزارد و مىفرمايد :
إِنَّ هذَا كَانَ لَكُمْ جَزَاءً وَكَانَ سَعْيُكُم مَشْكُوراً « 2 » .
« اين پاداش شماست و از كوششتان سپاسگزارى شده است . »
پنجم - شكرگزارى : اخلاق پيامبران است :
الف - شكرگزارى ، اخلاق پيامبران است . اين ابراهيم نبى عليه السلام است كه نعمتهاى الهى را شكرگزار بود ، پس خداوند سبحان او را برگزيد . خداوند مىفرمايد :
إِنَّ إِبْرَاهِيمَ كَانَ أُمَّةً قَانِتاً للَّهِ حَنِيفاً وَلَمْ يَكُ مِنَ الْمُشْرِكِينَ * شَاكِراً لأَنْعُمِهِ اجْتَبَاهُ وَهَدَاهُ إِلَى صِرَاطٍ مُسْتَقِيمٍ « 3 » .
« ابراهيم ( به تنهايى ) امّتى بود مطيع فرمان خدا ؛ خالى از هر گونه انحراف ؛ و از مشركان نبود ؛ شكرگزار نعمتهاى پروردگار بود ؛ خدا او را برگزيد و به راهى راست هدايت نموده . »
شايد ما از اين آيه چنين استفاده كنيم كه شكرگزارى با گزينش در پيوند است و بايد آن را سبب گزينش دانست .
ب - نيز نوح پيامبر ، بندهاى شكرگزار بود ( شكر فراوان به جاى مىآورد يا پيوسته شكر بر لب داشت ) . خداوند مىفرمايد :
ذُرِّيَّةَ مَنْ حَمَلْنَا مَعَ نُوحٍ إِنَّهُ كَانَ عَبْداً شَكُوراً « 4 » .
هامش
( 1 ) - سورهء اسراء ، آيهء 19 .
( 2 ) - سورهء انسان ، آيهء 22 .
( 3 ) - سورهء نحل ، آيات 120 - 121 .
( 4 ) - سورهء اسراء ، آيهء 3 .