شايد فرمان دادن به تقوى همراه با شكيبايى ، ما را به اين امر ، ره نمايد كه صرف شكيبايى بدون پايبندى به شريعت با همهء ابعاد آن هيچ گونه رستگارى و رهايى را به ارمغان نمىآورد ، زيرا شريعت ، ساختارى است استوار كه بايد آن را به طور كلّى پاس داشت ، تا دژى براى مؤمنان باشد و شايد صبر گاهى مهمترين امر باشد و زمانى ديگر ، نيكو كارى و يا انفاق از چنين ويژگىاى برخوردار باشد و ذكر آن به ميان آيد ، ولى در همين وقت به اهمّيت ديگر ابعاد شريعت نيز اشاره مىشود كه آن را از طريق يادآورى به تقوى و پايبندى به همهء حدود شريعت ، بيان مىكنند .
ث - هنگامى كه خداوند سبحان ، پيامبر ارجمند خود را به پيش گرفتن صبر ، فرمان مىدهد به دو ياد آور مىشود كه سرانجام كار از آن پرهيزكاران خواهد بود . از اين نكته درمىيابيم كه صرف شكيبايى ( بدون پايبندى به ديگر احكام دين ) سودى در برندارد .
خداوند مىفرمايد :
تِلْكَ مِنْ أَنبَاءِ الْغَيْبِ نُوحِيها إِلَيْكَ مَا كُنتَ تَعْلَمُهَا أَنتَ وَلَا قَوْمُكَ مِن قَبْلِ هذَا فَاصْبِرْ إِنَّ الْعَاقِبَةَ لِلْمُتَّقِينَ « 1 » .
« اينها از خبرهاى غيب است كه بر تو وحى مىكنيم . پيش از اين نه تو آنها را مىدانستى و نه قوم تو . پس صبر كن ، زيرا عاقبت نيك از آن پرهيزكاران است . »
سه - پيوند پرهيزكارى و نيكوكارى :
الف - پرهيزكارى اصل نيكوكارى است و نيكوكارى هنگامى كه از تقوى ناشى شده باشد فايدهاى كامل دربرخواهد داشت ، زيرا در مجموعهاى تكامل يافته از ارزشهاى ايمانى قرار مىگيرد كه تقواى ايمانى چهارچوب آن را تشكيل مىدهد . خداوند سبحان مىفرمايد :
إِنَّ اللَّهَ مَعَ الَّذِينَ اتَّقَوْا وَالَّذِينَ هُم مُحْسِنُونَ « 2 » .
« خدا با كسانى است كه مىپرهيزند و نيكى مىكنند . »
هامش
( 1 ) - سورهء هود ، آيهء 49 .
( 2 ) - سورهء نحل ، آيهء 128 .