سوره حشر
در مدينه نازل شده و بيست و چهار آيه است
نظرى به سوره مباركه
1 - حشر پانزدهمين سوره است كه بعد از سورهء بينه در مدينه نازل گرديد در ترتيب فعلى قرآن مجيد سورهء پنجاه و نهم است ، در آغاز اين سوره به اجلاء يهود بنى نضير اشاره شده .
در مجمع البيان از سيرهء ابن اسحاق نقل كرده كه اجلاء بنى نضير بعد از آن بود كه رسول خدا صلّى اللَّه عليه و آله از جنگ « احد » برگشت ولى زهرى گفته است :
اجلاء آنها پيش از جنگ « احد » و شش ماه بعد از جنگ « بدر » اتفاق افتاد .
على هذا بنا بر قول ابن اسحاق نزول اين سوره در اواخر سال سوم هجرت و يا در اوائل سال چهارم واقع شده است چون جنگ « احد » در روز پانزدهم شوال سال سوم اتفاق افتاد و بنا بر قول زهرى نزول آن در اوائل سال سوم بوده است زيرا « جنگ بدر » در رمضان سال دوم واقع گرديد .
2 - عدد آيات آن به اتفاق قارئان بيست و چهار است ، كسى در اين زمينه اختلاف نكرده است .
در تفسير خازن گويد : اين سوره داراى چهارصد و چهل كلمه و هزار و نهصد و سيزده حرف مىباشد و اللَّه اعلم .
3 - تسميه آن به « حشر » به علّت وقوع اين كلمه در اول آن است و جريان حشر و اجلاء بنى نضير از مطالب شاخص آن مىباشد « تسمية الكل باسم الجزء »