[ سوره القيامة ( 75 ) : آيات 36 تا 40 ]
أَ يَحْسَبُ الْإِنْسانُ أَنْ يُتْرَكَ سُدىً ( 36 ) أَ لَمْ يَكُ نُطْفَةً مِنْ مَنِيٍّ يُمْنى ( 37 ) ثُمَّ كانَ عَلَقَةً فَخَلَقَ فَسَوَّى ( 38 ) فَجَعَلَ مِنْهُ الزَّوْجَيْنِ الذَّكَرَ وَ الْأُنْثى ( 39 ) أَ لَيْسَ ذلِكَ بِقادِرٍ عَلى أَنْ يُحْيِيَ الْمَوْتى ( 40 )
36 - آيا انسان گمان مىكند ، كه مهمل رها كرده شود ؟
37 - آيا نطفهاى نبود از منيى كه ريخته مىشود ؟
38 - سپس علقه بود ، خدا او را آفريد و تركيب كرد .
39 - و از او دو جفت مذكر و مؤنث قرار داد .
40 - آيا آن خدا قادر نيست كه مردگان را زنده كند .
كلمهها
سدى : مهمل . بدون تكليف بدون ثواب و عقاب . اين كلمه فقط يك بار در قرآن مجيد آمده است .
نطفه : آب كم . آب صاف شده راغب گويد : « النطفة : الماء الصافى » نطف : چكيدن توأم با صاف شدن .
منى : منى ( بر وزن عقل ) : اندازهگيرى . « منى لك المانى » يعنى اندازه گيرى براى تو اندازه گيرى كرد . راغب گويد : نطفه را از آن منى گويند كه با قدرت خدا اندازه گيرى شده است . آن را ريختن نيز گفتهاند : « امنى الدماء : اراقها » .