از بركت و فائدهء خدايى است . در نتيجه كسانى كه اينهمه ربوبيت را انكار كنند در عذاب خواهند بود .
1 -
تَبارَكَ الَّذِي بِيَدِهِ الْمُلْكُ وَ هُوَ عَلى كُلِّ شَيْءٍ قَدِيرٌ
در قرآن مجيد مجموعا در نه محل كلمه « تبارك » در بارهء خدا به كار رفته و همه در رابطه با خلقت و تدبير است نظير :
أَلا لَهُ الْخَلْقُ وَ الْأَمْرُ تَبارَكَ اللَّهُ رَبُّ الْعالَمِينَ
اعراف / 54
ثُمَّ أَنْشَأْناهُ خَلْقاً آخَرَ فَتَبارَكَ اللَّهُ أَحْسَنُ الْخالِقِينَ
مؤمنون / 14
تَبارَكَ الَّذِي نَزَّلَ الْفُرْقانَ عَلى عَبْدِهِ
فرقان / 1 و امثال آن ، همه اينها حكايت از آن دارند كه خداوند وجود مفيد و و الا مقام است ، خلقت و تدبير از رشحات و از مظاهر او مىباشد .
اين آيه مىگويد : خدايى كه تدبير كائنات در دست اوست يكپارچه خير و عظمت است و قدرتش در حكومت و تدبير نامتناهى است
وَ هُوَ عَلى كُلِّ شَيْءٍ قَدِيرٌ
.
2 -
الَّذِي خَلَقَ الْمَوْتَ وَ الْحَياةَ لِيَبْلُوَكُمْ أَيُّكُمْ أَحْسَنُ عَمَلًا وَ هُوَ الْعَزِيزُ الْغَفُورُ
در اينجا چند مطلب هست اولا خلقت مرگ و حياة مظهر « تبارك . . . » و خير است ، مرگ انتقال به بقاست هر چند انسان را خوش نيايد .
ثانيا حيات و مرگ امر وجودى هستند و متعلق خلقت مىباشند . در سورهء اعراف ذيل آيه 158 مشروحا گذشت كه حيات از آثار ماده نيست و يك افاضه خدايى است ، افاضهء آن ، زندگى ، و خروج آن ، مرگ است .
ثالثا
لِيَبْلُوَكُمْ . . .
نشان مىدهد كه مقصد اصلى از خلقت ، انسانهاى نيكو كار است انسانهاى بد كار و ناشايست بالتبع بوده و مورد نظر خدا نيستند .
در اين آيه مىخوانيم كه غرض از مرگ و حيات احسن عمل بودن انسانست در سورهء كهف مىخوانيم كه غرض از خلقت همهء امكانات روى زمين نيز احسن