ماندن اين سه اسم مبارك براى آنست كه : وقوع خارجى اينها نتيجه اسماء گذشته است
لَهُ الْأَسْماءُ الْحُسْنى
به بقيهء اسماء حسنى است .
در توحيد صدوق از امير المؤمنين از رسول خدا صلّى اللَّه عليه و آله نقل شده : فرمود براى خداى تعالى نود و نه اسم است صد مگر يكى ، هر كه آنها را بشمارد داخل بهشت شود ، آن گاه اسمها را شمرده است رجوع شود به سورهء اعراف ذيل آيهء 180 .
گويى : خالق و بارئ و مصور كه در رابطه با ايجاد هستند ، وحدت الوهيت را لازم نگرفتهاند ، لذا كلمه
لا إِلهَ إِلَّا هُوَ
بعد از لفظ جلاله در اين آيه نيامده است به خلاف دو آيه گذشته ، كه اسماء يازدهگانه در آن دو ، وحدت الوهيت را لازم گرفتهاند زيرا در رابطه با تدبير كائناتند .
اما
يُسَبِّحُ لَهُ ما فِي السَّماواتِ وَ الْأَرْضِ
كه در اول سوره هم گذشت استنتاج است از اسماء گذشته .
وَ هُوَ الْعَزِيزُ الْحَكِيمُ
مىشود تعليل « يسبح » باشد ، آرى خداى غالب و حكمت كردار و مصلحتكار بايد مورد تسبيح و تنزيه واقع شود .
روز دوشنبه بيست و هشتم محرم الحرام سال هزار و چهار صد و شش مطابق 22 / 7 / 1364 تفسير سورهء مباركهء حشر انجام پذيرفت .
و الحمد للَّه و هو خير ختام