آيه نوعى تعزيز است كه خدا حاجتى به ايمان آنها ندارد ، آمدن دين براى آنهاست نه براى سود بردن خدا و رسول ، يعنى بگذار تا در كارهاى باطل خوض كنند و به كارهاى غير مفيد مشغول گردند ، مراد از يوم ، روز قيامت است كه با مرگ آغاز مىگردد .
84 -
وَ هُوَ الَّذِي فِي السَّماءِ إِلهٌ وَ فِي الْأَرْضِ إِلهٌ وَ هُوَ الْحَكِيمُ الْعَلِيمُ
نتيجهايست در رابطه با آيهء
سُبْحانَ رَبِّ السَّماواتِ وَ الْأَرْضِ
آرى پرورش دهندهء آسمانها و زمين بايد در هر دو معبود باشد ، يعنى او همانست كه در آسمانها معبود است و در زمين معبود است ، تكرار « إله » براى تأكيد مىباشد .
تدبير ، لازمهاش حكمت و علم است ، بدون آن دو ، ميسر نمىباشد لذا به طور انحصار فرموده : حكيم و عليم واقعى و بالاستقلال فقط اوست و مدبر بودن ، الوهيت را لازم گرفته است .
85 -
وَ تَبارَكَ الَّذِي لَهُ مُلْكُ السَّماواتِ وَ الْأَرْضِ وَ ما بَيْنَهُما وَ عِنْدَهُ عِلْمُ السَّاعَةِ وَ إِلَيْهِ تُرْجَعُونَ
ثنائى است بر خداى متعال . يعنى او پر بركت و دائم الخير است سه وصف از اوصاف توحيد در اينجا آمده است ، اختصاص حكومت كائنات به او ، بودن علم ساعت در نزد او .
آرى ديگران از آن خبر ندارند ، اما لازمه حكومت آنست كه انتهاى مسير كائنات در نزد حاكم معلوم باشد ، رجوع همه به سوى او كه روشن و هويداست .
ما بَيْنَهُما
شامل انسانها ، حيوانات ، نباتات ، ابرها و مانند آنهاست كه ميان آسمانها و زمين هستند .
86 -
وَ لا يَمْلِكُ الَّذِينَ يَدْعُونَ مِنْ دُونِهِ الشَّفاعَةَ إِلَّا مَنْ شَهِدَ بِالْحَقِّ وَ هُمْ يَعْلَمُونَ
.