مسئله بخت و شانس و شوم بودن سيزدهم ماه و امثال آن نيز از توهماتى است كه از راه عامل خوف و جهالت و بىاعتقادى ، داخل زندگى انسانها شده است ، عوامل عقلانى و منطقى ندارند ، آنجا كه شاعر مىگويد :
منجم كوكب بخت مرا از برج بيرون كن * كه من كم طالعم ترسم ز آهم آسمان سوزد
و يا آنجا كه مىگويد :
اگر به هر سو مويت دو صد هنر باشد * هنر به كار نيايد چو بخت بد باشد
همه اشتباه و پندارى بيش نيست ، در كارها بايد توكّل به خدا كرد و از جنابش استمداد نمود « اللّهم لا خير الا خيرك و لا طير الا طيرك و لا إله غيرك » در اين زمينه در الميزان مفصلا بحث شده است طالبان تفصيل به آنجا رجوع فرمايند بعضى از احاديث وارده در اين خصوص كه حاكى از نحوست ايّام است محمول به تقيه شده است .