47 -
فَلَمَّا جاءَهُمْ بِآياتِنا إِذا هُمْ مِنْها يَضْحَكُونَ
آوردن آيات ، اظهار و نشان دادن آنهاست ، ضحك به معنى خنده از روى استهزاء است « من » در « منها » نشويه است يعنى ضحكشان ناشى از استخفاف آيات بود .
48 -
وَ ما نُرِيهِمْ مِنْ آيَةٍ إِلَّا هِيَ أَكْبَرُ مِنْ أُخْتِها وَ أَخَذْناهُمْ بِالْعَذابِ لَعَلَّهُمْ يَرْجِعُونَ
مراد از « اكبر » بزرگتر در دلالت بر نبوت آن حضرت بود : هر آيهء بعدى در اثبات نبوت آن حضرت از آيهء قبلى كاملتر بود ،
وَ ما نُرِيهِمْ . . .
حال است از « منها » ، يعنى آنها از روى استخفاف به آيات مىخنديدند حال آنكه هر يك از آيات در دلالت از آن ديگرى بزرگتر بود .
به نظر مىآيد مراد از
وَ ما نُرِيهِمْ مِنْ آيَةٍ . . .
معجزاتى غير از عصا و يد بيضاست زيرا كه آن دو از ما بعديها بزرگتر بودند ، طبرسى نيز چنين فرموده است مؤيد اين احتمال آنست كه : اخذ به عذاب توسط همان معجزات بوده است ، على هذا
أَخَذْناهُمْ بِالْعَذابِ
بيان آنهاست و آنها عبارتند از
فَأَرْسَلْنا عَلَيْهِمُ الطُّوفانَ وَ الْجَرادَ وَ الْقُمَّلَ وَ الضَّفادِعَ وَ الدَّمَ آياتٍ مُفَصَّلاتٍ
اعراف / 133 و نيز اخذ بسنين و نقص ثمرات . مقصود از همه آن بود كه به دين موسى برگردند .
49 -
وَ قالُوا يا أَيُّهَا السَّاحِرُ ادْعُ لَنا رَبَّكَ بِما عَهِدَ عِنْدَكَ إِنَّنا لَمُهْتَدُونَ
اين مطالب در سورهء اعراف به تفصيل گذشت و در آنجا آمده :
وَ لَمَّا وَقَعَ عَلَيْهِمُ الرِّجْزُ قالُوا يا مُوسَى ادْعُ لَنا رَبَّكَ بِما عَهِدَ عِنْدَكَ
اعراف / 134 . مراد از عهد آن بود كه موسى از طرف خدا وعده كرده بود كه در صورت ايمان آوردن عذاب را زايل خواهد كرد .
الميزان فرموده : استعمال كلمهء ساحر براى استهزاء و تكبر است چنان كه