بعيد نيست منظور از حكم مطلق فرمان و شريعت باشد يعنى براى تبليغ فرمانهاى خداوند استقامت داشته باش ، الميزان آن را مهلت خدا دربارهء مشركان گفته است : در مجمع البيان نزديك به آن فرموده است .
فَإِنَّكَ بِأَعْيُنِنا
ممكن است تأكيد « و اصبر » باشد يعنى صبر كن كه تو زير نظر مايى از تو غفلت نداريم ، طبرسى در تفسير آن فرموده : « اى برىء منا لا يخفى علينا شىء من امرك » .
گاهى از عين حفظ و حراست اراده مىشود يعنى : تو در حفظ و حراست مايى از دشمن پروا مكن نظير
وَ اصْنَعِ الْفُلْكَ بِأَعْيُنِنا وَ وَحْيِنا
هود / 37 .
باء در « به حمد » براى مصاحبت است يعنى خدا را تسبيح كن توأم با حمد او ، تسبيح در مقابل صفات جلال و حمد در مقابل نعمتهاست .
در تفسير برهان در تفسير قمى نقل شده كه : « حين تقوم لصلوة الليل » در مجمع از حضرت باقر و حضرت صادق عليه السّلام نقل شده : رسول خدا صلّى اللَّه عليه و آله در شب سه بار از خواب برمىخاست و به آفاق آسمانها نگاه مىكرد و پنج آيه را كه در آخر آل عمران است مىخواند كه آخر آنها
إِنَّكَ لا تُخْلِفُ الْمِيعادَ
مىباشد آن گاه نماز را شروع مىفرمود . . . على هذا
حِينَ تَقُومُ
يعنى وقتى كه به نماز شب برمىخيزى .
49 -
وَ مِنَ اللَّيْلِ فَسَبِّحْهُ وَ إِدْبارَ النُّجُومِ
.
بنا بر آنچه از تفسير قمى نقل شد منظور از « فسبحه » نماز شب است ، يعنى در بعضى از شب خدا را تسبيح كن در مجمع البيان و الميزان نيز نماز شب فرمودهاند به قولى : منظور نماز مغرب و عشاست .
وَ إِدْبارَ النُّجُومِ
تقدير آن « فسبحه وقت ادبار النجوم » است يعنى در وقت پشت كردن ستارگان و مخفى شدن نور آنها خدا را تسبيح كن .