12 - حال آنكه پيش از آن كتاب موسى امام و رحمت آمد . اين كتابى است تصديق كنندهء تورات با زبان عربى تا ظالمان را انذار كند . . .
13 - كسانى كه گفتند : اللَّه پروردگار ماست سپس در آن پايدار ماندند ، خوفى و حزنى بر آنها نيست ،
14 - آنها اهل بهشت و در آن مخلد هستند ، پاداشى است به آنچه مىكردند .
كلمهها
بدعا : بدع ( بفتح اوّل ) : ايجاد ابتكارى در لغت آمده : « بدعه بدعا :
اخترعه لا على مثال » بدع ( بكسر اول ) و بديع : چيز بىسابقه .
بشرى : بشارت و بشرى : خبر مسرت بخش . كه اثر آن در چهره ظاهر مىشود ، استقاموا : استقامت : پايدارى و ثبات . اصل آن ايستادن در كارى است .
شرحها
آيه اول دوم نوعى استدلال بر نبوت آن حضرت و افتراء نبودن قرآن است ، على هذا ادامه مطلب گذشته مىباشد ، سپس اين سخن با نبوّت موسى و كتاب او تأكيد شده است ، آن گاه به اهل ايمان هشدار داده شده كه در ايمان خود پايدار باشند و از كفار نترسند .
9 -
قُلْ ما كُنْتُ بِدْعاً مِنَ الرُّسُلِ وَ ما أَدْرِي ما يُفْعَلُ بِي وَ لا بِكُمْ إِنْ أَتَّبِعُ إِلَّا ما يُوحى إِلَيَّ وَ ما أَنَا إِلَّا نَذِيرٌ مُبِينٌ
.
استدلال است بر افترا نبودن قرآن ، خلاصه آن چنين است : من پيامبر نو ظهورى نيستم بلكه سخنان من توسط رسولان گذشته نيز گفته شده همانطورى كه آنها به خدا افترا نبسته بودند من نيز افترا نبستهام .