او از جانب خداست ، او در وحلهء اوّل انذار كنندهء قريش مىباشد .
آن وقت فرموده : مردم در قبول دعوت دو گروه هستند ، گروه اوّل از قبول دعوت امتناع مىكنند ، وعدهء عذاب براى آنها حتمى است امّا گروه دوّم كه از خدا مىترسند از دعوت تو پيروى مىكنند ، عاقبت خوب در پى آنهاست آن گاه در تعليل عذاب و پاداش دو گروه فرموده : حيات و مرگ در دست ماست و حساب اعمال آنها را مىدانيم .
1 - 5 -
يس وَ الْقُرْآنِ الْحَكِيمِ إِنَّكَ لَمِنَ الْمُرْسَلِينَ عَلى صِراطٍ مُسْتَقِيمٍ تَنْزِيلَ الْعَزِيزِ الرَّحِيمِ
.
قارئان كوفه كلمهء « يس » را به تنهايى يك آيه شمردهاند ، خداوند در اينجا به قرآن قسم مىخورد كه آن حضرت از پيامبران است ، اين بيان ، قسم خوردن به برهان مطلب است زيرا كه قرآن دليل رسالت آن حضرت مىباشد ، اين سخن در نكتهها خواهد آمد .
إِنَّكَ لَمِنَ الْمُرْسَلِينَ
جواب قسم ( مقسم به ) است
عَلى صِراطٍ مُسْتَقِيمٍ
خبر بعد از خبر و تقديرش « انك على صراط مستقيم » مىباشد نكره آمدن صراط براى تفخيم است .
تَنْزِيلَ الْعَزِيزِ الرَّحِيمِ
وصف قرآن و مصدر به معنى مفعول است يعنى نازل شده از جانب خداى توانا و رحيم است ، عزيز و توانايى كه دستى بالاى دست او نيست ، رحمتش اقتضاى نزول آن را دارد . نصب تنزيل بتقدير « اعنى » است .
يعنى : قسم به قرآن پر از حكمت و مصلحت ، قسم به قرآن نازل شده از جانب خداى توانا و مهربان كه تو از پيامبرانى و تو بر راه راست توحيد هستى كه ضامن سعادت دنيا و آخرت است .
6 -
لِتُنْذِرَ قَوْماً ما أُنْذِرَ آباؤُهُمْ فَهُمْ غافِلُونَ
.