گوش شنوا ندارند ، قرآن كورشان مىكند
وَ لا يَزِيدُ الظَّالِمِينَ إِلَّا خَساراً
.
أُولئِكَ يُنادَوْنَ
گويى توجيه « عمى » است ، كسى كه از دور صدايى را مىشنود و آن را نمىفهمد ، به اضطراب و ترديد مىافتد ، او بدتر از انسانى است كه اصلا صدايى نمىشنود .
45 -
وَ لَقَدْ آتَيْنا مُوسَى الْكِتابَ فَاخْتُلِفَ فِيهِ وَ لَوْ لا كَلِمَةٌ سَبَقَتْ مِنْ رَبِّكَ لَقُضِيَ بَيْنَهُمْ وَ إِنَّهُمْ لَفِي شَكٍّ مِنْهُ مُرِيبٍ
تسليتى است بر آن حضرت ، منظور از « كلمة . . . » وعدهء مهلت از جانب خداست كه فرموده :
وَ لَكُمْ فِي الْأَرْضِ مُسْتَقَرٌّ وَ مَتاعٌ إِلى حِينٍ
بقره / 36 ، ضمير « انهم » راجع به يهود است يعنى آنها از تورات در شك شديدى هستند ، على هذا از در شك بودن مشركان ناراحت مباش ، تسليتى است بعد از تسليت . « مريب » ظاهرا تأكيد است براى « شك » .
46 -
مَنْ عَمِلَ صالِحاً فَلِنَفْسِهِ وَ مَنْ أَساءَ فَعَلَيْها وَ ما رَبُّكَ بِظَلَّامٍ لِلْعَبِيدِ
.
آيه شريفه در رابطه با مطالب گذشته و رجوع اعمال خوب و بد به خود عامل است و اگر اين عدالت نبود و خدا نيك و بد را در يك چشم مىديد ، بسيار بسيار ظالم مىبود البته نسبت به نيكوكاران ، در سورهء حج / 10 فرموده :
ذلِكَ بِما قَدَّمَتْ يَداكَ وَ أَنَّ اللَّهَ لَيْسَ بِظَلَّامٍ لِلْعَبِيدِ
اين آيه مىگويد : اى كافر ، خدا تو را عذاب خواهد كرد ، زيرا كه خدا ظلام نيست ، يعنى اگر عذاب نمىكرد ، نسبت به نيكوكاران ظلام مىشد و حق آنها پايمال مىگرديد ، تعبير
لَيْسَ بِظَلَّامٍ لِلْعَبِيدِ
مجموعا پنج بار در قرآن مجيد آمده است ، مضمون همهء آنها يكى است رجوع شود به سورهء انفال آيهء 51 .