جمله اخير آيه ، مؤيد احتمال اول است .
35 -
الَّذِي أَحَلَّنا دارَ الْمُقامَةِ مِنْ فَضْلِهِ لا يَمَسُّنا فِيها نَصَبٌ وَ لا يَمَسُّنا فِيها لُغُوبٌ
.
بقيّهء سخن اهل بهشت است ، عدم رسيدن رنج دليل آنست كه در بهشت رنجى نيست ، عدم رسيدن خستگى حكايت از يك حقيقت دارد و آن اينكه در قيامت ، اصل كهولت و فرسودگى از مادّه ، برداشته مىشود و همه چيز به حالت خلود در مىآيد ، انسان اگر هزاران سال از يك طعامى بخورد ، لذّت يك نواخت او را خسته نمىكند ، هكذا در سائر چيزها و اگر اصل كهولت در آخرت حاكم باشد حتما لغوب و خستگى از يك نواختى لذّت ، عارض انسان خواهد شد اين سخن در ذيل آيهء
خالِدِينَ فِيها لا يَبْغُونَ عَنْها حِوَلًا
كهف / 108 گذشت .