اين آيهء ، شمس و قمر و نجوم با نصب آمده و عطف بر « السموات » هستند ، نتيجه اين مىشود كه آنها از سماواتى كه در شش دوران آفريده شده ، خارج مىباشند و آنها جزء « السموات » مطلق هستند كه در آيات شريفه بدون قيد « سبع » آمده است .
بنا بر اين احتمال « سماوات سبع » در قرآن كريم غير از مطلق سماوات است و آنجا كه امير المؤمنين صلوات اللَّه عليه مىفرمايد :
« ثم فتق ما بين السموات العلى فملاهن اطوار من ملائكته . . . »
( خطبه اول ) يا آنجا كه مىفرمايد :
« من ملائكة اسكنتهم سماواتك و رفعتهم عن ارضك هم اعلم خلقك بك و اخوفهم لك و اقربهم منك » ( خطبه 108 ) .
يا اينكه مىفرمايد :
« فمن شواهد خلقه خلق السّماوات موطدات بلا عمد قائمات بلا سند دعاهنّ فاجبن طائعات مذعنات غير متلكّئات و لا مبطئات و لولا اقرارهن له بالربوبية و اذعانهن له بالطواعية لما جعلهن موضعا لعرشه و لا مسكنا لملائكته و لا مصعدا للكلم الطيب و العمل الصالح » ( خطبه / 181 )
اينها همه در رابطه با آسمانهاى ديگر غير از طبقات هواست چنان كه آياتى نظير
يَسْئَلُهُ مَنْ فِي السَّماواتِ وَ الْأَرْضِ
-
وَ نُفِخَ فِي الصُّورِ فَصَعِقَ مَنْ فِي السَّماواتِ وَ مَنْ فِي الْأَرْضِ
-
لَهُ مَقالِيدُ السَّماواتِ وَ الْأَرْضِ
و دهها امثال آن ، در زمينه آسمانهايى است كه حد و حصر آنها را جز خدا كسى نمىداند ، به هر حال : آنچه گفته شد فقط يك احتمال است ، خدا به فرمودهء خود داناتر است .
در خاتمه از رسول خدا صلّى اللَّه عليه و آله نقل شده كه :
« قال النجوم امان لاهل السماء فاذا ذهبت النجوم ذهب اهل السماء و اهل بيتى امان لاهل الارض فاذا ذهب اهل بيتى ذهب اهل الارض » ( صافى ) .