مفازتهم : فوز : نجات و رستگارى . « مفازة » مصدر ميمى و اسم مكان است .
شرحها
در اين آيات لحن كلام به طرز عجيبى عوض شده و رأفت و رحمت از آنها به وضع حيرت آورى نمايان است ، اين آيات اگر خطاب به مؤمنان بود عجب نبود ولى خطاب به مشركان و كافران است چنان كه از آيهء
بَلى قَدْ جاءَتْكَ آياتِي فَكَذَّبْتَ بِها
به خوبى روشن مىشود ، چون همه آيات هفتگانه داراى يك سياقند على هذا اگر مراد از « عبادى » تنها مشركان نباشند به طور حتم آنها نيز داخلند و گرنه آيات ما بعد مخصوصا آيه
فَكَذَّبْتَ بِها
قابل توجيه نخواهد بود .
به هر حال در اين آيات به حضرت خطاب مىرسد مشركان را با كلمه « يا عباد اللَّه » و با كمال رأفت به اسلام آوردن و توبه دعوت نمايد تا پيش از فوت فرصت خود را از عذاب خدا برهانند ، مىشود از آيه اول فهميد كه بعضى از مشركان به فكر اسلام بوده ولى احساس مىكردند كه در مقابل آن همه شرارتها كه كردهاند كارشان قابل اصلاح نيست .
53 -
قُلْ يا عِبادِيَ الَّذِينَ أَسْرَفُوا عَلى أَنْفُسِهِمْ لا تَقْنَطُوا مِنْ رَحْمَةِ اللَّهِ إِنَّ اللَّهَ يَغْفِرُ الذُّنُوبَ جَمِيعاً إِنَّهُ هُوَ الْغَفُورُ الرَّحِيمُ
.
آيه شريفه غفران ذنوب را در يك بعد بسيار وسيعى مطرح مىكند و نوميدى از رحمت خدا را در هر حال حرام مىشمارد بطورى كه از حضرت امير صلوات اللَّه عليه نقل شده كه فرمود : در همه قرآن آيهاى به وسعت اين آيه يافته نيست :
« قال انه ما في القرآن آية اوسع من
يا عِبادِيَ الَّذِينَ أَسْرَفُوا
» « 1 »
و نيز نشان مىدهد كه تمام گناهان قابل مغفرتاند .
هامش
( 1 ) مجمع البيان .