يرضه : در اصل « يرضاه » بود الف آن در اثر جزم كه جواب ان شرطيه است حذف گرديده ، هاء آن را بعضى ساكن و بعضى مضموم و با اشباع و بعضى مضموم بلا اشباع خواندهاند ( مجمع البيان ) .
وازره : وزر ، بار ، اغلب درباره گناه به كار رود ، « وازرة » صفت نفس است يعنى نفسى كه بار گناه دارد .
ذات : صاحب و قرين
بِذاتِ الصُّدُورِ
آنچه مصاحب و قرين سينههاست ( مكنونات خاطر ) .
شرحها
اين آيات به حكم عنوان مطالب سوره هستند و خلاصه آنها چنين است :
قرآن از جانب خداست ، فقط خدا را بندگى كن . آنهايى كه غير خدا را بندگى مىكنند در اشتباهند ، دروغگو و ناسپاسند ، مورد هدايت خدا نيستند .
خدا در ادارهء جهان براى خويش فرزندى و شريكى اتخاذ نكرده است ، براى واحد قهار فرزندى نمىتواند باشد .
خلقت آسمانها و زمين و ادارهء آنها خاص خداست ، شما را نيز او آفريده است على هذا پرستش مخصوص اوست ، اگر او را عبادت كنيد آن براى شما بهتر است و اگر كافر باشيد حاجتى به شما ندارد ، بازگشت همه شما به سوى اوست ، از كارتان با خبر است . ناگفته نماند : همه آيات فرمان پرستش خدا و استدلال به آنست .
1 -
بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمنِ الرَّحِيمِ تَنْزِيلُ الْكِتابِ مِنَ اللَّهِ الْعَزِيزِ الْحَكِيمِ
.
ترجمه و تفسير آيه بسمله در سوره فاتحة الكتاب گذشت ، خلاصه اين آيه آنست كه . اين قرآن از جانب خداى توانا و حكيم است ،
تَنْزِيلُ الْكِتابِ