ركوب : ( بفتح اول ) سوار شدن . آن در آيه به معنى مركوب است .
مشارب : مشرب ( بر وزن مطرح ) مصدر ميمى است به معنى نوشيدن .
آن در آيه به معناى مفعول ( مشروب ) مىباشد جمع آن مشارب است .
شرحها
به دنبال وعدههاى قيامت ، در اين آيات آمده كه مردم در زندگى از حول و قوهء الهى استفاده مىكنند ، يعنى در آخرت چنين و چنان مىكنيم در دنيا نيز از حول و قوهء ما برخوردار هستند و از خود چيزى ندارند ، برگرداندن به ارذل عمر يكى از مصاديق آنست كه از موهبت خدا استفاده مىكنند و خدا به موقع آن را مىستاند بىآنكه راضى باشند .
سپس در جواب آنها كه مىگفتند : رسول خدا صلّى اللَّه عليه و آله شاعر است فرموده :
ما به او خيالبافى ياد ندادهايم بلكه قرآن بيدارگر است ، آنها كه روح قبول دارند ، انذار ميشوند و بر كافران حجت تمام مىشود ، آن گاه فرموده : خلقت چهارپايان نيز از دلائل توحيد و وجود خداست و در آخر در محكوم كردن مشركان فرموده : معبودهاى باطل كارهاى نيستند بلكه مردم نسبت به آنها يار و ياور مىباشد .
66 -
وَ لَوْ نَشاءُ لَطَمَسْنا عَلى أَعْيُنِهِمْ فَاسْتَبَقُوا الصِّراطَ فَأَنَّى يُبْصِرُونَ
.
يعنى آنها در ديدن اشياء از حول و قوهء ما استفاده مىكنند اگر مىخواستيم چشمهايشان را محو مىكرديم و نابينا مىشدند
فَاسْتَبَقُوا الصِّراطَ
يعنى مىخواستند در راه جلو بروند اما چطور مىديدند ؟ يعنى نمىديدند ، ظاهرا منظور كور شدن عادى و راه عادى است نه بىبصيرت شدن از طلب حق .