القاء مىكند نه اينكه در اثر ديوانگى باشد .
رابعا : به زودى عذاب خدا خواهد رسيد ، آن وقت خواهند گفت : « آمنا » ولى ديگر وقت گذشته است ، در آن روز مانند پيشينيان ، عذاب آنها را خواهد گرفت .
خامسا : تأسّف از اين بشر كه با اينهمه راههاى صحيح و آشكار توحيد به سوى شرك و كفر مىرود ، راه انبياء را ناديده مىگيرد :
رَبَّنا عَلَيْكَ تَوَكَّلْنا وَ إِلَيْكَ أَنَبْنا وَ إِلَيْكَ الْمَصِيرُ
.
40 -
وَ يَوْمَ يَحْشُرُهُمْ جَمِيعاً ثُمَّ يَقُولُ لِلْمَلائِكَةِ أَ هؤُلاءِ إِيَّاكُمْ كانُوا يَعْبُدُونَ
.
اين آيه و دو آيهء بعدى در اين رابطه است كه معبودهاى باطل اعمّ از ملائكه و جنّ ، روز قيامت به مشركان فائدهاى نخواهند داشت ، ضمنا ملائكه به اين امر راضى نبودهاند ، مسئوليّتى پيش خدا ندارند به عكس جنّ كه از معبود بودن خوشنود بودهاند .
خطاب به ملائكه يكى از آن جهت است كه ملائكه لياقت خطاب را دارند ديگرى براى نااميد كردن مشركان از شفاعت آنهاست ، لفظ « جميعا » ظاهرا شامل مشركان و معبودها هر دو است ولى « هؤلاء » راجع به مشركان مىباشد .
41 -
قالُوا سُبْحانَكَ أَنْتَ وَلِيُّنا مِنْ دُونِهِمْ بَلْ كانُوا يَعْبُدُونَ الْجِنَّ أَكْثَرُهُمْ بِهِمْ مُؤْمِنُونَ
.
در اينجا ملائكه اوّل خدا را از شريك داشتن تنزيه كرده ، سپس با كلمهء
أَنْتَ وَلِيُّنا مِنْ دُونِهِمْ
روشن كردهاند كه از عبادت آنها بيزار بودهاند زيرا اگر از عبادت آنها خوشنود بودند اين سبب ولايت ميان آنها مىشد امّا اينكه مىگويند : فقط تو ولىّ مايى نه آنها ، يعنى از عبادت آنها ناراضى بودهايم .