كسى در عذاب خداست .
ولى اهل ايمان و روى آورندگان به قرآن در بهشت پر نعمت خواهند بود آن گاه با يك نمونه از آيات توحيد و قدرت خدا ، اثبات مىكند كه خدا مىتواند آنان را به جهنم و اينان را به بهشت ببرد .
1 -
الم
.
اين كلمه در قرآنها يك آيه مستقل شمرده شده است دربارهء آن در اول سوره اعراف سخن گفتهايم .
ناگفته نماند : سورههاى بقره ، آل عمران ، عنكبوت ، روم لقمان و سجده همه با « الم » شروع شدهاند على هذا مراد از اين كلمه هر چه باشد در همه يكى است .
چنان كه سورههاى : ابراهيم ، حجر ، يونس ، هود و يوسف همه با « الر » ( ا - ل - ر ) آغاز گرديدهاند و فقط سورهء رعد است كه با « المر » ( ا - ل - م - ر ) شروع گشته است .
2 -
تِلْكَ آياتُ الْكِتابِ الْحَكِيمِ
آمدن « تلك » براى افادهء تعظيم است و گرنه در جاى « هذه » مىباشد و آن اشاره است به آيات اين سوره به طور عهد ذهنى ، چون در موقع گفتن « تلك » هنوز آيات سوره بيان نشده بود ، مراد از « الكتاب » همه قرآن است ، آنچه تا آن موقع نازل شده بود و آنچه در علم خدا بود كه بعدا نازل شود على هذا تقدير آن « تلك من آيات الكتاب » است مگر آنكه بگوئيم به يك سوره قرآن نيز كتاب اطلاق مىشود همانطور كه به همهء آن گفته مىشود .
لفظ حكيم كه وصف قرآن واقع شده است در رابطه با لهو الحديث است كه قرآن پر از حكمت و مصلحت است و لهو الحديث نيست .