هزوا : هزو و هزء ( بر وزن قفل ) : مسخره كردن ( بر وزن عنق ) :
مسخره شده .
وقر : ( بر وزن عقل ) : ثقل سامعه ( ثقل معنوى ) .
نعيم : نعمت وسيع و فراوان . راغب گويد : « النعيم : النعمة الكثيرة » ديگران مطلق نعمت گفتهاند .
عمد : ستونها . مفرد آن عماد است .
رواسى : رسو : ثبوت و رسوخ . « رسا الشيء يرسو : ثبت » راسيه : ثابت .
جمع آن رواسى است .
تميد : ميد : اضطراب و تكان خوردن چيز بزرگ چنان كه راغب گويد طبرسى مطلق اضطراب فرموده است
أَنْ تَمِيدَ بِكُمْ
: اينكه تكان بدهد شما را .
بث : پراكند و منتشر كرد راغب گويد : اصل بث به معنى جدا كردن و بلند كردن است .
زوج : جفت و صنف . منظور از آن در آيه صنف است .
شرحها
در اين آيات ابتدا ، قرآن مجيد با لفظ « حكيم » توصيف شده يعنى يك پارچه مصلحت است آن گاه در وصف هدى و رحمة بر آن اضافه شده و مىفهماند كه قرآن لهو الحديث نيست ، بلكه دريايى از حكمت و هدايت و رحمت و درمان دردهاست ، سپس مىگويد :
بعضى از اشخاص مىكوشد با لهو الحديث و حكايتهاى بيهوده مردم را فريب دهد و آنها را در مقابل قرآن حكيم علم كند ، خود نيز راه لجاجت مىرود ، چنين