شرحها
آيات شريفه بخش دوم از آيات توحيد است كه پس از نقل آنها مانند آيات گذشته ، عمل مشركان محكوم شده است در اين آيات مسئلهء بارانها و روئيدن نباتات مطرح است كه يكى از نظامات عجيب جهان است و اگر اين واقعيت تحقق نمىيافت ، حيات به وجود نمىآمد و يا ادامه پيدا نمىكرد تابيدن آفتاب بر سطح درياها ، تبخير آبها ، تشكيل ابرها ، توليد نسيم و بادها و حركت ابرها به خشكيها ، تشكيل بارانها و آن گاه زنده شدن زمين مرده و روئيدن نباتات كه پشتوانهء زندگى انسانها و حيوانات است ، از دلائل بارز وجود خداوند سبحان و نفوذ ارادهء و مشيت او در نظام جهان و خلقت آنست .
48 -
اللَّهُ الَّذِي يُرْسِلُ الرِّياحَ فَتُثِيرُ سَحاباً فَيَبْسُطُهُ فِي السَّماءِ كَيْفَ يَشاءُ وَ يَجْعَلُهُ كِسَفاً فَتَرَى الْوَدْقَ يَخْرُجُ مِنْ خِلالِهِ
.
آيهء شريفهء
وَ مِنْ آياتِهِ أَنْ يُرْسِلَ الرِّياحَ مُبَشِّراتٍ . . .
در رابطه با بادها بود ولى اين آيه در رابطه با بارانهاست .
ناگفته نماند ابرها عبارت هستند از هواى مرطوب جو اقيانوسها و درياها كه در اثر توليد بادها از سطح اقيانوسها حركت كرده و به طرف خشكيها مىآيند .
فَتُثِيرُ سَحاباً
در بيان اين حقيقت است كه بادها ابرها را حركت مىدهند . آن وقت هرطور كه خدا بخواهد در هوا گسترده مىشوند و آن گاه قطعهها مىگردند . و چون هوا از ابر و بخار اشباع شد بخارها مبدل به قطرات باران شده از ميان ابرها خارج مىشوند ، آن گاه در تعقيب اين حقيقت فرموده :
فَإِذا أَصابَ بِهِ مَنْ يَشاءُ مِنْ عِبادِهِ إِذا هُمْ يَسْتَبْشِرُونَ
.
آرى آن گاه كه خدا باران را به بندگانش رسانيد شاد مىشوند كه در پى