جَعَلَ بَيْنَكُمْ مَوَدَّةً وَ رَحْمَةً إِنَّ فِي ذلِكَ لَآياتٍ لِقَوْمٍ يَتَفَكَّرُونَ
« 1 » .
در اين آيه دو مطلب مطرح است ، اول مذكر و مؤنث بودن انسان كه يكى از اسرار عجيب خلقت است و اگر اين حقيقت وجود نداشت ، نسل بشر در همان پيدايش اول از بين مىرفت ، دقت در دستگاه تناسلى زن و مرد ، تشكيلات پيچيده نطفه زن و مرد ( اول - اسپرماتوزوئيد ) ، تركيب نطفهء آن دو ، تشكيل جنين و رشد آن ، تقسيم شدن يك سلول به ميليونها و ميلياردها و تبديل آنها به اعضاء ظاهرى و باطنى بدن ، راههاى بى شمارى است براى شناخت خدا و قدرت و علم و حكمت او ، آرى : « الطرق الى اللَّه بعدد انفاس الخلائق » .
دوم - آفريده شدن مودت و رحمت در وجود انسان . طبرسى رحمه اللَّه از سدى نقل كرده : مودت به معنى دوست داشتن و رحمت به معنى مهربانى است به عبارت ديگر : مودت همان دوست داشتن است كه انسانها نسبت به يكديگر دارند ولى رحمت و مهربانى آن تأثر قلبى است كه از ديدن محروميت و نقص و گرفتارى طرف ، در قلب احساس مىشود ، على هذا رحمت ناشى از مودت است اگر در وجود انسان مودت وجود نداشت ، رحمت پيدا نمىشد ، همانطور كه در افتادن ديوار و شكستن درخت رحمت و مهربانى احساس نمىكنيم .
در اينجا بايد ديد : مودت و رحمت چه حقيقتى است كه در وجود انسان پديد آمده ، اگر در اعضاء مادى او است اين چگونه گوشت و مغزى است كه حامل محبت و مودت است و اگر از كارهاى روح ( بطور حتم ) است اين روح چگونه چيزى است كه چنين خاصيت دارد ؟ ! .
اگر اين مودت و رحمت در وجود انسان گذاشته نمىشد و انسان مانند چوب خشك بود ، دنياى انسانيت در چه صورت بود ؟ ! آيا كسى به كسى كمك
هامش
( 1 ) اين آيه دليل وجود خدا و دليل حكمت و تدبير او است .