عمون : راغب گويد : فاقد بصيرت را اعمى و عمى ( بر وزن كتف ) گويند جمع « عمي » عمون است يعنى فاقدان بصيرت .
شرحها
آيات شريفه در زمينه توحيد و نفوذ مشيت خدا در خلقت و تدبير جهان است ، گويا منظور خداى سبحان از طرح اين آيات آنست كه : ما مردم را هم به وسيلهء پيامبران هدايت كردهايم ( هدايت تشريعى ) و هم به وسيله آيات كون و نظام متقن جهان ( هدايت تكوينى ) . آنچه در گذشته از حالات رسولان پنجگانه گفته شد ، راجع به هدايت تشريعى بود و آيات فوق در رابطه با هدايت تكوينى است در واقع آنچه نظام جهان به زبان تكوين مىگويد همانست كه انبياء به زبان تشريع فرمودهاند .
آيه اول گويد : سپاس خدا را كه دو راه تشريع و تكوين را بر روى مردم باز كرده و سلام بر رسولان كه خدا آنها را براى هدايت برگزيده و آنها اين مسئوليت را بر عهده گرفتهاند ، در آيات فوق چندين رقم استدلال مطرح است و در هر يك بعد از بيان دليل ، فرموده است :
أَ إِلهٌ مَعَ اللَّهِ
؟ يعنى كمترين توجه كافي است كه شخص با اين دلائل به وجود خدا و توحيد او راه يابد . در آخر فرموده نبودن علم به آخرت ، مشركان را به اين دلائل بىتفاوت كرده است .
ناگفته نماند : مطالب آيات ، بسيار حيرت انگيز و در فرازهايى بسيار عالى بيان شده است ، ما پيوسته با اين آيات بينات روبرو هستيم كه از كثرت ظهور خفاء پيدا كردهاند ، نكته ديگرى كه در آيات روشن شده آنست كه تدبير از خلقت قابل انفكاك نيست . محال است كه خلقت جهان از خدا و تدبير آن از