است ،
وَ ما يَنْبَغِي لَهُمْ
در مقام استدلال است ، يعنى شياطين موجودات شرير و گمراه كنندهاند ، كارشان اضلال مردم است ، پس طبيعت آنها طبيعت اضلال است نمىتوانند هدايتگر باشند ، نظير آنكه بگوئيم : ابو جهل مردم را به نماز شب دعوت مىكند ، يا يك يهودى سر سخت بگويد : مردم اسلام آوريد .
وَ ما يَسْتَطِيعُونَ . . .
استدلال ديگرى است كه قرآن كلام آسمانى و كلام خداست ، شياطين قدرت آوردن آن را ندارند فقط ملائكه آن را از جانب خدا دريافت مىكنند و در حفظ و حراست خدا نازل مىكنند وانگهى شياطين از شنيدن كلام ملائكه و اخبار آسمانى معزول مىباشند :
إِنَّهُمْ عَنِ السَّمْعِ لَمَعْزُولُونَ
در جاى ديگر فرموده است
لا يَسَّمَّعُونَ إِلَى الْمَلَإِ الْأَعْلى وَ يُقْذَفُونَ مِنْ كُلِّ جانِبٍ دُحُوراً
صافات / 8 .
213 -
فَلا تَدْعُ مَعَ اللَّهِ إِلهاً آخَرَ فَتَكُونَ مِنَ الْمُعَذَّبِينَ
.
نتيجه گيرى است از آيات گذشته ، يعنى حالا كه قرآن نازل شدهء خداست و شياطين در نزول آن دخالتى ندارند و قرآن از شرك نهى مىكند و آن را موجب عذاب مىداند ، پس براى خدا شريك مگير و گر نه از عذاب شدگان خواهى بود .