شفاعت امامان عليهم السّلام ، مىآوريم .
1 - جابر بن عبد اللَّه گويد ؛ از رسول خدا صلّى اللَّه عليه و آله شنيدم مىفرمود : مرد ( مؤمن ) در بهشت مىگويد : رفيقم چه كرد ؟ با آنكه رفيقش در جهنم است .
خدا فرمايد : رفيق او را از آتش خارج كنيد و به بهشت آوريد . كسانى كه در آتش ماندهاند گويند :
فَما لَنا مِنْ شافِعِينَ وَ لا صَدِيقٍ حَمِيمٍ
.
2 - عيّاشى از حضرت صادق عليه السّلام نقل كرده كه فرمود : به خدا حتما و يقينا براى شيعيان خويش شفاعت خواهيم كرد ( اين را سه بار تكرار كرد ) تا مردم بگويند
فَما لَنا مِنْ شافِعِينَ وَ لا صَدِيقٍ حَمِيمٍ
تا
فَنَكُونَ مِنَ الْمُؤْمِنِينَ
« عن حمران بن اعين عن ابى عبد اللَّه عليه السّلام قال و اللَّه لنشفعن لشيعتنا و اللَّه لنشفعن لشيعنا ( ثلث مرات ) حتّى يقول الناس فما لنا من شافعين و لا صديق حميم الى قوله فتكون من المؤمنين و فى رواية اخرى حتّى يقول عدونا » .
3 - ابان بن تغلب گويد از امام صادق شنيدم فرمود : مؤمن در روز قيامت به خانوادهاش شفاعت كند ، شفاعتش دربارهء آنها قبول مىشود ، تا خادمش مىماند ، انگشت خود را بلند مىكند كه پروردگارا خادم كوچك من مرا از گرم و سرد نگاه مىداشت ، شفاعتش دربارهء او نيز قبول مىشود .
4 - در روايت ديگر از حضرت باقر صلوات عليه نقل است كه فرمود :
مؤمن براى همسايهء خود كه حسنهاى ندارد شفاعت مىكند و مىگويد :
پروردگارا همسايهام اذيت را از من كنار مىكرد ، خدا شفاعت او را دربارهء همسايهاش مىپذيرد ، كمترين شفاعت كننده از مؤمنان ، به سى نفر شفاعت مىكند :
« عن ابى جعفر عليه السّلام قال : انّ المؤمن ليشفع لجاره و ماله حسنة فيقول يا ربّ جارى كان يكف عنى الاذى ، فيشفع فيه و ان ادنى المؤمنين شفاعة ليشفع لثلاثين انسانا » .