103 و 104 -
إِنَّ فِي ذلِكَ لَآيَةً وَ ما كانَ أَكْثَرُهُمْ مُؤْمِنِينَ وَ إِنَّ رَبَّكَ لَهُوَ الْعَزِيزُ الرَّحِيمُ
.
يعنى در جريان ابراهيم براى توحيد و نبوّت دليل و نشانه هست ولى بيشتر قوم ابراهيم اهل ايمان نبودند و از آيات استفاده نكردند ، احتمال دارد ضمير « اكثرهم » راجع به اهل مكّه باشد چنان كه در ذيل آيهء 67 گفته شد ، جملهء اسميهء
إِنَّ فِي ذلِكَ لَآيَةً
حاكى از آنست كه : ماجراى آن حضرت هميشه و براى همهء دليل توحيد است .
نكتهها
جريان بعثت ابراهيم عليه السّلام و سائر پيامبران ، هلاكت قوم آنها ، نجات اهل ايمان مسئله بهشت و جهنم و آخرت ، همه گوشههايى از نظامات متقن اين جهانند كه خدا در جهان قرار داده است و به وقوع پيوسته و خواهند پيوست ، هر كه خودش را با آن قوانين تطبيق نمود كه همان وارد شدن به توحيد است نجات خواهد يافت و هر كه از آنها منحرف شده شقاوتش در دو جهان حتمى است « نعوذ باللَّه من خزى الدنيا و عذاب الاخرة » .