شونده ، منظور از آن در آيه مسافر است كه ظاهر مىشود .
الحاد : لحد و الحاد : عدول و انحراف از استقامت « لحد الى فلان ، مال اليه - لحد عنه : عدل و انحراف » .
بوأنا : بوء : مساوات . به قول ديگران به معنى رجوع است ، طبرسى « بوأنا » را به معنى آماده كردن فرموده است ، زمخشرى آن را محل رجوع گفته است :
ركع : جمع راكع ، چنان كه « سجود » جمع ساجد است .
اذن : فعل امر است به معنى « اعلام كن » اذان به معنى اعلام است .
رجال : آن در آيه جمع راجل است به معنى پياده .
ضامر : مركب لاغر كه راه رفتن او را لاغر كرده است ، عبارت طبرسى چنين است : « الضامر : المهزول الذى اضمره السير » راغب گويد اسب كم گوشت كه در اثر كار ، كم گوشت شده است .
فج : راه وسيع . راغب گويد : فجّ شكافى است ميان دو كوه و در راه وسيع به كار رود جمع آن فجاج است .
عميق : عمق : گودى . « بئر عميق » چاهى است كه ژرف و عميق باشد به معنى دور نيز آيد كه مراد از آن همانست .
بهيمة : در مجمع البيان و كشّاف گفته : بهيمه هر چهار پا را گويند در دريا باشد يا در خشكى ، فيروزآبادى نيز در قاموس چنين گفته است .
على هذا الانعام بيان و مخصص آنست كه انعام ثلثه باشد . ( اضافيه بيانيّه ) .
بائس : بأس : سختى « بائس » كسى كه در سختى است .
تفسير احسن الحديث (فارسى) — صفحة 36
مساهمون: على اكبر قرشى بنابى
ص٣٦